Nicky is schrijver, vader, voetballiefhebber en voormalig leraar Nederlands. Hij praat liever niet over wat hem jaren geleden overkwam. “Net zoals ik liever niet praat over het doelpunt van Tottenham Hotspur tegen Ajax, in de allerlaatste seconde van de halve finale van de Champions League." In zijn rol als ambassadeur is hij wel open, want dat is volgens hem het enige wat helpt. Klassen vallen stil als hij zijn ervaringen met een psychose deelt.

Begin december 2011 verblijft Nicky in een isoleercel, met kerst zit hij weer met zijn familie aan tafel. Alsof er niets gebeurd is. “We hebben het er helemaal niet over gehad, het was echt de roze olifant in de kamer. Best pijnlijk.”

Het is de eerste keer dat hij met de ggz te maken krijgt, een hele nieuwe wereld voor hem. “Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Dit was geen gesneden koek voor mij”. Hij duikt in het onderwerp, gaat onderzoek doen en schrijft het boek ‘Ik heb een gek te temmen’.

Je wordt in een hoekje geplaatst.

“Toen ik er echt over nadacht en dingen op papier ging zetten, was een van de eerste struikelblokken die isoleercel. Ik realiseerde me dat je in een instelling al wordt gestigmatiseerd: je wordt in een hoekje geplaatst waar je niet per se hoort.”

Een mooi podium

Tijdens een google-zoektocht stuit hij op Samen Sterk zonder Stigma. “Deze stichting leek me een mooi podium om mijn verhaal te delen. Dat wilde ik in eerste instantie vooral doen omdat ik dat boek geschreven heb. Toen ik dat net had uitgebracht, vond ik het natuurlijk heel tof om te vertellen dat ik een boek had geschreven. Tot mensen vragen waar het over gaat. Misschien is dat wel de hoofdreden dat ik ambassadeur ben. Dan kan ik het er gewoon over hebben, zonder dat mijn moeder erbij is”.

Nicky’s moeder vindt zijn boek trouwens ontzettend verhelderend. “Dat is echt geweldig. Zo kan ik haar iets laten zien wat ze anders nooit van me had gehoord. Maar ze moet er verder niet over beginnen.”

Wat ben ik toch een hokjesdenker

Ook op een verjaardag of tussen zijn vrienden snijdt hij liever andere onderwerpen aan. “Dat zit vooral in mezelf. Zo open als ik op scholen ben, dat ben ik normaal helemaal niet. In zo’n klas ben ik niemand: ik loop na afloop de deur weer uit. En als ik schrijf dan schrijf ik over mezelf als een soort romanpersonage. Ik sta er niet bij stil dat anderen het gaan lezen, dat zou alleen maar een belemmering zijn”.

Het heeft verder weinig met mijn leven te maken.

“Eigenlijk is het een heel onbelangrijke kant van mij. Ik heb maar één keer zoiets meegemaakt, verder heeft het weinig met mijn leven te maken. Als ik over mijn psychose praat zet ik mezelf zo neer. En ik weet – althans ik heb een vermoeden – hoe veel andere mensen ertegenaan kijken. Je bent toch een beetje een speciaal geval”.

“Met voetbal heb ik eigenlijk hetzelfde als met mijn psychose. Als ik vertel dat ik graag voetbal kijk en schrijf voor Ajax life zet ik mezelf neer als ‘zo’n voetbalschrijver’ en ben ik bang dat mensen me alleen nog maar als zodanig zien. Terwijl ik er net zo goed trots op ben. Ik ben eigenlijk heel erg, want hetzelfde geldt voor de plek waar ik woon: op IJburg. Dan denk ik meteen aan al die Amsterdammers die vinden dat je dan net goed in Almere had kunnen gaan wonen. Wat ben ik toch een hokjesdenker!”

Iedereen kent wel iemand

Als ambassadeur komt Nicky op ROC’s, hogescholen en universiteiten. “Ik heb het nooit over stigma, maar vertel gewoon mijn verhaal. Ik begin altijd met een fragment uit mijn boek over mijn meest waanzinnige periode. Vervolgens is het meestal stil. Dan zie ik die studenten denken. Het is een soort levensles die je meegeeft: luister goed naar jezelf”.

Hij krijgt vaak de vraag hoe het nu met hem gaat en of je na zo’n voorval nog wel een normaal leven op kunt bouwen. “Ik geloof dat dat in mijn geval best wel zo is.” Ook merkt hij dat zijn publiek dankzij zijn ontboezemingen heel open reageert. “Dan blijkt iedereen op zijn minst iemand te kennen die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt”.

Kwetsbaarheid ontmoet

Zijn psychose heeft Nicky’s kijk op het leven veranderd. Het gaf hem een interessant inkijkje in een andere wereld. Hij is geëngageerder geworden en windt zich bijvoorbeeld op over de isoleercelcultuur die nog steeds bestaat in Nederland. Nicky begrijpt anderen met geestesnood nu beter en vindt dat niet meer zo confronterend. Hij vraagt gewoon of hij iets kan doen.

Zijn gezondheid ziet hij niet meer als iets vanzelfsprekends. “Dat gebeurt vast ook als je diabetes krijgt hoor, of überhaupt als je ouder wordt. En als je in een isoleercel belandt, komt dat besef kennelijk nog sneller. Ik heb mijn kwetsbaarheid ontmoet”.

Het er steeds maar weer over hebben

Wat hem altijd is bijgebleven, is dat een vage kennis bij een voetbalwedstrijd zei: ‘Ik heb gehoord wat er gebeurd is, hoe gaat het nu met je?’. “Wat tof dat je dit vraagt, dacht ik toen. Kennelijk werd dat me niet veel gevraagd in die tijd. Hoewel ik best gesloten ben, vind ik het juist wel prettig als iemand die veel verder van me af staat ernaar vraagt”.

Ik zou willen dat ik makkelijker over mijn verleden kon praten.

“Ik zou willen dat ik makkelijker over mijn verleden kon praten, maar je kan niet om het maatschappelijke probleem heen. Het is nu eenmaal niet zo handig om een psychose op je cv te hebben. Daar heb ik deze stichting in gevonden. Wat ik heel goed vind, is dat Samen Sterk zonder Stigma deze verhalen vertelt en niet een standpunt verkondigt. De werkwijze is eerder subtiel en indirect dan moralistisch. Wat Samen Sterk doet, moet je tot in het einde der tijden herhalen. Want het enige wat helpt is bewustwording creëren bij mensen. Dat kun je alleen maar bereiken door het er steeds maar weer over te hebben. “

meer lezen?

Nicky is schrijver, vader, voetballiefhebber en voormalig leraar Nederlands. Hij praat liever niet over wat hem jaren geleden overkwam. “Net zoals ik liever niet praat over het doelpunt van Tottenham Hotspur tegen Ajax, in de allerlaatste seconde van de halve finale van de Champions League.” In zijn rol als ambassadeur is hij wel open, want dat is volgens hem het enige wat helpt. Klassen vallen stil als hij zijn ervaringen met een psychose deelt.

Begin december 2011 verblijft Nicky in een isoleercel, met kerst zit hij weer met zijn familie aan tafel. Alsof er niets gebeurd is. “We hebben het er helemaal niet over gehad, het was echt de roze olifant in de kamer. Best pijnlijk.”

Het is de eerste keer dat hij met de ggz te maken krijgt, een hele nieuwe wereld voor hem. “Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Dit was geen gesneden koek voor mij”. Hij duikt in het onderwerp, gaat onderzoek doen en schrijft het boek ‘Ik heb een gek te temmen’.

Je wordt in een hoekje geplaatst.

“Toen ik er echt over nadacht en dingen op papier ging zetten, was een van de eerste struikelblokken die isoleercel. Ik realiseerde me dat je in een instelling al wordt gestigmatiseerd: je wordt in een hoekje geplaatst waar je niet per se hoort.”

Een mooi podium

Tijdens een google-zoektocht stuit hij op Samen Sterk zonder Stigma. “Deze stichting leek me een mooi podium om mijn verhaal te delen. Dat wilde ik in eerste instantie vooral doen omdat ik dat boek geschreven heb. Toen ik dat net had uitgebracht, vond ik het natuurlijk heel tof om te vertellen dat ik een boek had geschreven. Tot mensen vragen waar het over gaat. Misschien is dat wel de hoofdreden dat ik ambassadeur ben. Dan kan ik het er gewoon over hebben, zonder dat mijn moeder erbij is”.

Nicky’s moeder vindt zijn boek trouwens ontzettend verhelderend. “Dat is echt geweldig. Zo kan ik haar iets laten zien wat ze anders nooit van me had gehoord. Maar ze moet er verder niet over beginnen.”

Wat ben ik toch een hokjesdenker

Ook op een verjaardag of tussen zijn vrienden snijdt hij liever andere onderwerpen aan. “Dat zit vooral in mezelf. Zo open als ik op scholen ben, dat ben ik normaal helemaal niet. In zo’n klas ben ik niemand: ik loop na afloop de deur weer uit. En als ik schrijf dan schrijf ik over mezelf als een soort romanpersonage. Ik sta er niet bij stil dat anderen het gaan lezen, dat zou alleen maar een belemmering zijn”.

Het heeft verder weinig met mijn leven te maken.

“Eigenlijk is het een heel onbelangrijke kant van mij. Ik heb maar één keer zoiets meegemaakt, verder heeft het weinig met mijn leven te maken. Als ik over mijn psychose praat zet ik mezelf zo neer. En ik weet – althans ik heb een vermoeden – hoe veel andere mensen ertegenaan kijken. Je bent toch een beetje een speciaal geval”.

“Met voetbal heb ik eigenlijk hetzelfde als met mijn psychose. Als ik vertel dat ik graag voetbal kijk en schrijf voor Ajax life zet ik mezelf neer als ‘zo’n voetbalschrijver’ en ben ik bang dat mensen me alleen nog maar als zodanig zien. Terwijl ik er net zo goed trots op ben. Ik ben eigenlijk heel erg, want hetzelfde geldt voor de plek waar ik woon: op IJburg. Dan denk ik meteen aan al die Amsterdammers die vinden dat je dan net goed in Almere had kunnen gaan wonen. Wat ben ik toch een hokjesdenker!”

Iedereen kent wel iemand

Als ambassadeur komt Nicky op ROC’s, hogescholen en universiteiten. “Ik heb het nooit over stigma, maar vertel gewoon mijn verhaal. Ik begin altijd met een fragment uit mijn boek over mijn meest waanzinnige periode. Vervolgens is het meestal stil. Dan zie ik die studenten denken. Het is een soort levensles die je meegeeft: luister goed naar jezelf”.

Hij krijgt vaak de vraag hoe het nu met hem gaat en of je na zo’n voorval nog wel een normaal leven op kunt bouwen. “Ik geloof dat dat in mijn geval best wel zo is.” Ook merkt hij dat zijn publiek dankzij zijn ontboezemingen heel open reageert. “Dan blijkt iedereen op zijn minst iemand te kennen die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt”.

Kwetsbaarheid ontmoet

Zijn psychose heeft Nicky’s kijk op het leven veranderd. Het gaf hem een interessant inkijkje in een andere wereld. Hij is geëngageerder geworden en windt zich bijvoorbeeld op over de isoleercelcultuur die nog steeds bestaat in Nederland. Nicky begrijpt anderen met geestesnood nu beter en vindt dat niet meer zo confronterend. Hij vraagt gewoon of hij iets kan doen.

Zijn gezondheid ziet hij niet meer als iets vanzelfsprekends. “Dat gebeurt vast ook als je diabetes krijgt hoor, of überhaupt als je ouder wordt. En als je in een isoleercel belandt, komt dat besef kennelijk nog sneller. Ik heb mijn kwetsbaarheid ontmoet”.

Het er steeds maar weer over hebben

Wat hem altijd is bijgebleven, is dat een vage kennis bij een voetbalwedstrijd zei: ‘Ik heb gehoord wat er gebeurd is, hoe gaat het nu met je?’. “Wat tof dat je dit vraagt, dacht ik toen. Kennelijk werd dat me niet veel gevraagd in die tijd. Hoewel ik best gesloten ben, vind ik het juist wel prettig als iemand die veel verder van me af staat ernaar vraagt”.

Ik zou willen dat ik makkelijker over mijn verleden kon praten.

“Ik zou willen dat ik makkelijker over mijn verleden kon praten, maar je kan niet om het maatschappelijke probleem heen. Het is nu eenmaal niet zo handig om een psychose op je cv te hebben. Daar heb ik deze stichting in gevonden. Wat ik heel goed vind, is dat Samen Sterk zonder Stigma deze verhalen vertelt en niet een standpunt verkondigt. De werkwijze is eerder subtiel en indirect dan moralistisch. Wat Samen Sterk doet, moet je tot in het einde der tijden herhalen. Want het enige wat helpt is bewustwording creëren bij mensen. Dat kun je alleen maar bereiken door het er steeds maar weer over te hebben. “

meer lezen?