‘Ik hoop dat we op een dag op mijn werk naar elkaar durven en willen omzien en elkaar met respect behandelen. Geen geroddel meer, maar elkaar in onze waarde laten.’ Aan het woord is Anita, moeder van twee kinderen en Seed Analysis Assistent Team Leader in een laboratorium. ‘Ik deed er soms zelf ook aan mee hoor, dat geroddel. Nu realiseer ik me dat dat niet is hoe ik in het leven wil staan. Ik wil het goede voorbeeld geven.’

Van binnen voelt Anita een enorm sterke drive om het stigma dat ze ervaart, aan te pakken. Om die reden heeft ze, als werkambassadeur, op haar werk haar verhaal gedaan. ‘Sindsdien komen er collega’s naar me toe met hun verhaal. Ik bied ze een luisterend oor en kan soms met ze meedenken.’ Ze vindt het ontzettend waardevol dat ze dit voor hen kan betekenen. ‘Van binnen voel ik zo sterk dat ik iets “moet” doen met mijn ervaring.’

Eenzaamheid

Ondanks de openheid die ze heeft gegeven op haar werk, voelt Anita zich vaak eenzaam. ‘Binnen mijn familie rust er nog steeds een taboe op psychische aandoeningen. En ik ben niet eens de enige…’ Ook op haar werk ervaart ze dit. ‘De ondernemingsraad en HR zijn bezig met duurzame inzetbaarheid waar dit thema prima in past. Er is mij verteld dat mijn onderwerp: “Stigma” volgend jaar onder de aandacht wordt gebracht en ik daarbij zal worden betrokken.

Er is nog zoveel te doen op dit gebied.

‘Als collega’s op mijn werk vertellen over hun burn-out, depressie, of een partner met psychische problemen, hoop ik altijd dat we onze krachten kunnen bundelen. Dat we samen de strijd tegen het stigma aan kunnen gaan.’ In de praktijk blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. ‘Iedereen vraagt me om het tussen ons te houden. Dat snap ik ook wel. Ik durfde zelf pas na twintig jaar openheid van zaken te geven, terwijl zij er vaak nog middenin zitten.’

‘Er is nog zoveel te doen op dit gebied. Maar eerlijk? Ik weet niet waar ik zou moeten beginnen.’

Het taboe doorbreken

Toen ze haar eetstoornis ontwikkelde, snapte niemand er iets van. Er werd alleen maar gezegd ‘je wordt een beetje gek’. Toen de pastoor langskwam op de PAAZ, zei hij tegen haar ‘ga gewoon weer eten meissie, dan komt het wel weer goed.’ Dat het niet zo eenvoudig was, begreep hij niet. ‘Het was niet de opname die zorgde voor een ommekeer, maar de reis die ik daarna maakte. Ik ging twee maanden met mijn backpack naar Australië. Niemand in Australië veroordeelde of beoordeelde me en daar heb ik weer zelf leren eten.’

De sleutel ligt bij ons als ambassadeurs.

Haar eetstoornis en de reacties van haar omgeving maakten dat haar één ding heel duidelijk werd: ‘De sleutel ligt bij ons als ambassadeurs. Wij moeten openheid geven.’ Precies dat is ook de reden dat ze als ambassadeur bij Samen Sterk zonder Stigma terecht kwam. ‘Ik wilde mezelf nuttig maken'.

Regie over haar leven

Anita is een sterke vrouw. ‘Ik voel geen beperkingen meer en heb geen last meer van mijn eetstoornis.’ Van binnen voelt ze een hele sterke motivatie om door te gaan. Om het leven te leven, te laten zien aan de buitenwereld dat het leven doorgaat - ondanks alles. Ze is dankbaar dat ze nu kan genieten van hele kleine dingen, van tijd voor zichzelf, de natuur en van het feit dat ze moeilijke gesprekken niet langer uit de weg gaat. ‘Ik ben niet meer bang voor confrontaties, ondanks mijn verlatingsangst. Ik kan het leven zelf aan.’

meer lezen?

‘Ik hoop dat we op een dag op mijn werk naar elkaar durven en willen omzien en elkaar met respect behandelen. Geen geroddel meer, maar elkaar in onze waarde laten.’ Aan het woord is Anita, moeder van twee kinderen en Seed Analysis Assistent Team Leader in een laboratorium. ‘Ik deed er soms zelf ook aan mee hoor, dat geroddel. Nu realiseer ik me dat dat niet is hoe ik in het leven wil staan. Ik wil het goede voorbeeld geven.’

Van binnen voelt Anita een enorm sterke drive om het stigma dat ze ervaart, aan te pakken. Om die reden heeft ze, als werkambassadeur, op haar werk haar verhaal gedaan. ‘Sindsdien komen er collega’s naar me toe met hun verhaal. Ik bied ze een luisterend oor en kan soms met ze meedenken.’ Ze vindt het ontzettend waardevol dat ze dit voor hen kan betekenen. ‘Van binnen voel ik zo sterk dat ik iets “moet” doen met mijn ervaring.’

Eenzaamheid

Ondanks de openheid die ze heeft gegeven op haar werk, voelt Anita zich vaak eenzaam. ‘Binnen mijn familie rust er nog steeds een taboe op psychische aandoeningen. En ik ben niet eens de enige…’ Ook op haar werk ervaart ze dit. ‘De ondernemingsraad en HR zijn bezig met duurzame inzetbaarheid waar dit thema prima in past. Er is mij verteld dat mijn onderwerp: “Stigma” volgend jaar onder de aandacht wordt gebracht en ik daarbij zal worden betrokken.

Er is nog zoveel te doen op dit gebied.

‘Als collega’s op mijn werk vertellen over hun burn-out, depressie, of een partner met psychische problemen, hoop ik altijd dat we onze krachten kunnen bundelen. Dat we samen de strijd tegen het stigma aan kunnen gaan.’ In de praktijk blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. ‘Iedereen vraagt me om het tussen ons te houden. Dat snap ik ook wel. Ik durfde zelf pas na twintig jaar openheid van zaken te geven, terwijl zij er vaak nog middenin zitten.’

‘Er is nog zoveel te doen op dit gebied. Maar eerlijk? Ik weet niet waar ik zou moeten beginnen.’

Het taboe doorbreken

Toen ze haar eetstoornis ontwikkelde, snapte niemand er iets van. Er werd alleen maar gezegd ‘je wordt een beetje gek’. Toen de pastoor langskwam op de PAAZ, zei hij tegen haar ‘ga gewoon weer eten meissie, dan komt het wel weer goed.’ Dat het niet zo eenvoudig was, begreep hij niet. ‘Het was niet de opname die zorgde voor een ommekeer, maar de reis die ik daarna maakte. Ik ging twee maanden met mijn backpack naar Australië. Niemand in Australië veroordeelde of beoordeelde me en daar heb ik weer zelf leren eten.’

De sleutel ligt bij ons als ambassadeurs.

Haar eetstoornis en de reacties van haar omgeving maakten dat haar één ding heel duidelijk werd: ‘De sleutel ligt bij ons als ambassadeurs. Wij moeten openheid geven.’ Precies dat is ook de reden dat ze als ambassadeur bij Samen Sterk zonder Stigma terecht kwam. ‘Ik wilde mezelf nuttig maken’.

Regie over haar leven

Anita is een sterke vrouw. ‘Ik voel geen beperkingen meer en heb geen last meer van mijn eetstoornis.’ Van binnen voelt ze een hele sterke motivatie om door te gaan. Om het leven te leven, te laten zien aan de buitenwereld dat het leven doorgaat – ondanks alles. Ze is dankbaar dat ze nu kan genieten van hele kleine dingen, van tijd voor zichzelf, de natuur en van het feit dat ze moeilijke gesprekken niet langer uit de weg gaat. ‘Ik ben niet meer bang voor confrontaties, ondanks mijn verlatingsangst. Ik kan het leven zelf aan.’

meer lezen?