Ben is een goedlachse, positieve man met een hele reeks aan hobby’s. Een tikkeltje eigenwijs. Hij steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. "Als mensen een andere visie op iets hebben, kan ik daar best in meegaan, maar ik heb ook zo mijn eigen ideeën." Tijdens ons gesprek blijkt dit ook wel: Ben heeft talloze voorbeelden van hoe hij zijn eigen weg is gegaan.

Hij is als ambassadeur een oudgediende: één van de eersten. Hij hielp met het opzetten van een hulplijn en voerde vele zogenaamde koffiegesprekken.

Zijn positieve insteek en zijn vertrouwen in mensen, ondanks al zijn trauma’s, hebben een grote bijdrage geleverd aan hoe Ben nu in het leven staat. "Ik probeer me te richten op het positieve. Als er maar één iemand is die ik kan helpen, dan is het al goed." Een veel gehoord statement, maar bij Ben proef je dat het oprecht is. "Wat ik uitstraal krijg ik terug. Ik heb misschien een grote mond, maar er is ook heel veel ruimte voor kwetsbaarheid. Dat voelen mensen."

Een verandering teweeg brengen

Gedurende zijn werk en ook in zijn verdere leven merkt Ben dat hij absoluut niet tegen een machocultuur en hiërarchie kan. Persoonlijk contact heeft zijn voorkeur: mensen écht zien en begrip creëren.

Je moet veel zelfvertrouwen hebben om open te durven zijn.

Volgens Ben is psychische kwetsbaarheid nauwelijks bespreekbaar. "Je moet veel zelfvertrouwen hebben om open te durven zijn. Ik heb het eigenwijze karakter om me hieruit te werken. Ik neem risico’s, maar ik kan me goed voorstellen dat lang niet iedereen dat durft."

De verandering moet volgens Ben al op jonge leeftijd beginnen. "Als je kinderen op de basisschool al leert praten over gevoelens, voorkom je heel veel leed. Kijk naar het individu en kijk vooral naar wat een kind nodig heeft, in plaats van wat het systeem zegt dat je met het kind moet doen."

Zo bereiken we ook een verandering in de samenleving, is Ben zijn mening. Het gaat hem er niet om dat psychische kwetsbaarheid verdwijnt, want dat zal altijd blijven. Waar het om gaat is dat mensen zonder psychische aandoening leren omgaan met mensen die hier wel last van hebben. "Mijn droom is dat mensen zonder psychische kwetsbaarheid andere mensen accepteren."

Stigma of positiviteit?

Ik vraag hem of hij veel last heeft van stigma. Hier is hij heel stellig in. "Nee, het is onbegrip. Ik zou het gesprek met iemand aangaan en vragen hoe het met hem of haar is. Maar de mensen om mij heen, zelfs mijn eigen familie, doen dit niet. Ik heb al lang geaccepteerd dat ik wat minder kan dan een gemiddeld mens en dat ik meer vergeet. Dit is echter geen makkelijke weg geweest."

"Na jaren doorwerken, ondanks dat ik al veel last had van mijn trauma’s, stopte ik uiteindelijk met mijn werk voor de overheid. Ik bleef van alles doen als voorzitter van de volleybalclub, als familielid en als vriend. Toch blijf ik altijd ‘de Ben die niet werkt, maar wel een groot huis en een dure auto heeft’. Ik kan de discussie hierover wel aangaan, maar ik heb er vaak geen zin in."

Samen sterk als levensmotto

We komen nog even terug op zijn werkzaamheden bij Samen Sterk zonder Stigma. "Ik ga naar alle bijeenkomsten en daar vind ik het persoonlijke contact met mensen heel belangrijk. Tijdens de ambassadeursmiddag van dit jaar zat ik bij een workshop. Het werd degene die dit leidde een beetje teveel. Door in te spelen op haar gevoel en daarnaar te vragen, kon zij zich weer herpakken. Dat vind ik heel mooi." Iets nieuws doen hoeft van hem niet per se: “Dat is eng, dat weet je vast zelf ook wel, dus daarom doe ik het liever niet".

Samen sta je veel sterker dan alleen.

'Samen Sterk' blijkt één van de vele levensmotto’s te zijn die Ben heeft. "Nog voordat ik bij Samen Sterk zonder Stigma terecht kwam als ambassadeur, geloofde ik al in de kracht van dingen samen doen. Samen sta je veel sterker dan alleen."

Een tevreden mens

Ben oogt als een tevreden mens – en dat is hij ook, geeft hij aan. "Ik voel me nu veel rijker dan toen ik meer geld had, een dikke auto en een groot huis. Ik geniet van de kleine dingen. Ik woon in het bos en kan de vogels horen fluiten. Ik vind het soms moeilijk om uit mijn woorden te komen, maar ik weet wel wat ik wil en dat vind ik het belangrijkste."

Dat het onbegrip de wereld niet zomaar uitgaat, is voor Ben wel duidelijk. Echter, hij kan zijn leven leven op een manier die bij hem past. En dat is waar het hem allemaal om te doen is.

verder lezen

Ben is een goedlachse, positieve man met een hele reeks aan hobby’s. Een tikkeltje eigenwijs. Hij steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. “Als mensen een andere visie op iets hebben, kan ik daar best in meegaan, maar ik heb ook zo mijn eigen ideeën.” Tijdens ons gesprek blijkt dit ook wel: Ben heeft talloze voorbeelden van hoe hij zijn eigen weg is gegaan.

Hij is als ambassadeur een oudgediende: één van de eersten. Hij hielp met het opzetten van een hulplijn en voerde vele zogenaamde koffiegesprekken.

Zijn positieve insteek en zijn vertrouwen in mensen, ondanks al zijn trauma’s, hebben een grote bijdrage geleverd aan hoe Ben nu in het leven staat. “Ik probeer me te richten op het positieve. Als er maar één iemand is die ik kan helpen, dan is het al goed.” Een veel gehoord statement, maar bij Ben proef je dat het oprecht is. “Wat ik uitstraal krijg ik terug. Ik heb misschien een grote mond, maar er is ook heel veel ruimte voor kwetsbaarheid. Dat voelen mensen.”

Een verandering teweeg brengen

Gedurende zijn werk en ook in zijn verdere leven merkt Ben dat hij absoluut niet tegen een machocultuur en hiërarchie kan. Persoonlijk contact heeft zijn voorkeur: mensen écht zien en begrip creëren.

Je moet veel zelfvertrouwen hebben om open te durven zijn.

Volgens Ben is psychische kwetsbaarheid nauwelijks bespreekbaar. “Je moet veel zelfvertrouwen hebben om open te durven zijn. Ik heb het eigenwijze karakter om me hieruit te werken. Ik neem risico’s, maar ik kan me goed voorstellen dat lang niet iedereen dat durft.”

De verandering moet volgens Ben al op jonge leeftijd beginnen. “Als je kinderen op de basisschool al leert praten over gevoelens, voorkom je heel veel leed. Kijk naar het individu en kijk vooral naar wat een kind nodig heeft, in plaats van wat het systeem zegt dat je met het kind moet doen.”

Zo bereiken we ook een verandering in de samenleving, is Ben zijn mening. Het gaat hem er niet om dat psychische kwetsbaarheid verdwijnt, want dat zal altijd blijven. Waar het om gaat is dat mensen zonder psychische aandoening leren omgaan met mensen die hier wel last van hebben. “Mijn droom is dat mensen zonder psychische kwetsbaarheid andere mensen accepteren.”

Stigma of positiviteit?

Ik vraag hem of hij veel last heeft van stigma. Hier is hij heel stellig in. “Nee, het is onbegrip. Ik zou het gesprek met iemand aangaan en vragen hoe het met hem of haar is. Maar de mensen om mij heen, zelfs mijn eigen familie, doen dit niet. Ik heb al lang geaccepteerd dat ik wat minder kan dan een gemiddeld mens en dat ik meer vergeet. Dit is echter geen makkelijke weg geweest.”

“Na jaren doorwerken, ondanks dat ik al veel last had van mijn trauma’s, stopte ik uiteindelijk met mijn werk voor de overheid. Ik bleef van alles doen als voorzitter van de volleybalclub, als familielid en als vriend. Toch blijf ik altijd ‘de Ben die niet werkt, maar wel een groot huis en een dure auto heeft’. Ik kan de discussie hierover wel aangaan, maar ik heb er vaak geen zin in.”

Samen sterk als levensmotto

We komen nog even terug op zijn werkzaamheden bij Samen Sterk zonder Stigma. “Ik ga naar alle bijeenkomsten en daar vind ik het persoonlijke contact met mensen heel belangrijk. Tijdens de ambassadeursmiddag van dit jaar zat ik bij een workshop. Het werd degene die dit leidde een beetje teveel. Door in te spelen op haar gevoel en daarnaar te vragen, kon zij zich weer herpakken. Dat vind ik heel mooi.” Iets nieuws doen hoeft van hem niet per se: “Dat is eng, dat weet je vast zelf ook wel, dus daarom doe ik het liever niet”.

Samen sta je veel sterker dan alleen.

‘Samen Sterk’ blijkt één van de vele levensmotto’s te zijn die Ben heeft. “Nog voordat ik bij Samen Sterk zonder Stigma terecht kwam als ambassadeur, geloofde ik al in de kracht van dingen samen doen. Samen sta je veel sterker dan alleen.”

Een tevreden mens

Ben oogt als een tevreden mens – en dat is hij ook, geeft hij aan. “Ik voel me nu veel rijker dan toen ik meer geld had, een dikke auto en een groot huis. Ik geniet van de kleine dingen. Ik woon in het bos en kan de vogels horen fluiten. Ik vind het soms moeilijk om uit mijn woorden te komen, maar ik weet wel wat ik wil en dat vind ik het belangrijkste.”

Dat het onbegrip de wereld niet zomaar uitgaat, is voor Ben wel duidelijk. Echter, hij kan zijn leven leven op een manier die bij hem past. En dat is waar het hem allemaal om te doen is.

verder lezen