Myrthe: begin twintig en keihard aan het werk om haar leven weer op de rit te krijgen. En dat gaat best goed, gelukkig! Een gesprek over psychische shit, bewuste normen en waarden, en het leven aanpassen aan jezelf.

Myrthe

Hoe gaat het nu met je?

‘Beter… Ik krijg weer controle over mijn gezondheid, maar dan op een goede manier. Ik merk dat hulp vragen niet alleen goed, maar ook fijn is: ik kan en hoef niet alles alleen. Mijn PTSS-shit is echt niet nihil, maar het gaat langzaam beter met me. Ook kan het weer gaan over andere dingen dan alleen maar negatieve, destructieve gedachten.’

Vertel ’s, wie is Myrthe?

‘Ontzettend creatief, hart voor ontwikkelingswerk, reist en schrijft graag, en, en… enzovoorts! Ik vind transparantie en eerlijkheid super belangrijk. Dat raakt ook gelijk aan mijn rol als ambassadeur. Ik heb zelf ervaren hoe openheid leidt tot begrip. Als je elkaar beter begrijpt, is je relatie gelijkwaardiger. Dat vind ik ook zo fijn aan mijn vriendschappen. Gaat het even wat slechter met de een, dan zorgt de ander wat meer voor haar én andersom. Maar in de basis zijn we gelijk aan elkaar.’

Wat brengt het ambassadeurschap jou?

‘Het besef dat iedereen van toegevoegde waarde is. Ook mijn bijdrage doet er toe, in welke vorm dan ook. Ik merkte dat schrijven veel beter bij mijn kwaliteiten past dan mijn verhaal vertellen. Dus zet ik me in met interviews en blogs. Ook heb ik feedback gegeven op de e-learning voor het ggz-project bijvoorbeeld, heel waardevol.’

Hoe heb jij stigma ervaren?

‘Vooral in de hulpverlening. Ik werd over één kam geschoren vanwege één van mijn diagnoses. Daardoor mocht ik een bepaalde therapie niet volgen. Terwijl ik persoonlijk dacht dat ik deze behandeling juíst nodig had. Hulpverleners moeten veel meer kijken naar de persoon: wie hebben ze voor zich, wat heeft diegene nodig? Het gaat niet alleen om diagnoses.’

Nog andere voorbeelden?

‘Rond mijn zestiende kreeg ik problemen. Toen ik op school zei ‘jongens, ik zit in de knoop’, ging ik er minder bij horen… Iets was ‘mis’ met mij. Het was makkelijker om me links te laten liggen. Het voelde alsof ik niet meer mocht meedoen. Verder had ik veel last van vooroordelen rondom mijn eetstoornis. Vooral in periodes waarin ik een gezond gewicht had, kreeg ik regelmatig opmerkingen als ‘maar je eet toch gewoon?’. Terwijl het zoveel complexer ligt.’

Wat kan het tij keren volgens jou?

‘Veel meer kennis. Een psychische kwetsbaarheid is vergelijkbaar met een gebroken been: het overkomt je. Toen ik een gebroken enkel had, moest ik af en toe oefenen met lopen zonder brace. Een hulpverlener van de kliniek waar ik op dat moment zat, wist niets van mijn gebroken enkel en zei dat ik mee moest wandelen. Ze geloofde me écht niet toen ik vertelde waarom ik niet mee kon. ‘Ik ZIE toch dat er niets mis is met je enkel’, zei ze. Ik vond het oprecht verbazingwekkend en vooral zeer schrijnend dat ze me niet geloofde. Dat is precies wat er gebeurt met psychische kwetsbaarheden: het moet zichtbaar zijn als je iets hebt, anders is het er niet…Meer kennis is hier cruciaal.’

Heeft jouw psychische kwetsbaarheid positieve kanten?

‘Ja. Vooropgesteld: ik was liever zonder deze shit geweest. Maar het heeft wel gezorgd dat ik nu veel bewuster leef. Ik denk na: hoe wil ík in het leven staan? Met anderen omgaan? Ook heb ik geleerd grenzen te stellen, en mezelf uit te spreken. Daarvoor ben ik dankbaar. En inmiddels heb ik een eigen blog '(Over)leven met psychische shit'. Elke nieuwe blog levert meer lezers op en alleen maar positieve reacties! Dat geeft zoveel moed: er zijn dus wel mensen die verder kijken dan mijn diagnoses: ze willen weten wat er achter zit. Sinds mijn blog en openheid ervaar ik geen enkel stigma meer, hoe kwetsbaar ik me ook opstel.’

Wat is jouw droom op dit gebied?

‘Waar ik wil komen, is dat ik mijn leven zo kan inrichten dat het past bij mij in plaats van andersom, dat ik me aanpas aan het leven dat ik dacht te willen hebben. Dat betekent dat ik misschien nooit fulltime kan werken of aan andere zogenaamde ideaalbeelden kan voldoen. De kern is denk ik dat ik mijn leven zinvol wil invullen, volgens mijn normen en waarden. Ik wil leren aanvoelen hoe ik mijn leven kan aanpassen aan mezelf.’

verder lezen

Myrthe: begin twintig en keihard aan het werk om haar leven weer op de rit te krijgen. En dat gaat best goed, gelukkig! Een gesprek over psychische shit, bewuste normen en waarden, en het leven aanpassen aan jezelf.

Myrthe

Hoe gaat het nu met je?

‘Beter… Ik krijg weer controle over mijn gezondheid, maar dan op een goede manier. Ik merk dat hulp vragen niet alleen goed, maar ook fijn is: ik kan en hoef niet alles alleen. Mijn PTSS-shit is echt niet nihil, maar het gaat langzaam beter met me. Ook kan het weer gaan over andere dingen dan alleen maar negatieve, destructieve gedachten.’

Vertel ’s, wie is Myrthe?

‘Ontzettend creatief, hart voor ontwikkelingswerk, reist en schrijft graag, en, en… enzovoorts! Ik vind transparantie en eerlijkheid super belangrijk. Dat raakt ook gelijk aan mijn rol als ambassadeur. Ik heb zelf ervaren hoe openheid leidt tot begrip. Als je elkaar beter begrijpt, is je relatie gelijkwaardiger. Dat vind ik ook zo fijn aan mijn vriendschappen. Gaat het even wat slechter met de een, dan zorgt de ander wat meer voor haar én andersom. Maar in de basis zijn we gelijk aan elkaar.’

Wat brengt het ambassadeurschap jou?

‘Het besef dat iedereen van toegevoegde waarde is. Ook mijn bijdrage doet er toe, in welke vorm dan ook. Ik merkte dat schrijven veel beter bij mijn kwaliteiten past dan mijn verhaal vertellen. Dus zet ik me in met interviews en blogs. Ook heb ik feedback gegeven op de e-learning voor het ggz-project bijvoorbeeld, heel waardevol.’

Hoe heb jij stigma ervaren?

‘Vooral in de hulpverlening. Ik werd over één kam geschoren vanwege één van mijn diagnoses. Daardoor mocht ik een bepaalde therapie niet volgen. Terwijl ik persoonlijk dacht dat ik deze behandeling juíst nodig had. Hulpverleners moeten veel meer kijken naar de persoon: wie hebben ze voor zich, wat heeft diegene nodig? Het gaat niet alleen om diagnoses.’

Nog andere voorbeelden?

‘Rond mijn zestiende kreeg ik problemen. Toen ik op school zei ‘jongens, ik zit in de knoop’, ging ik er minder bij horen… Iets was ‘mis’ met mij. Het was makkelijker om me links te laten liggen. Het voelde alsof ik niet meer mocht meedoen. Verder had ik veel last van vooroordelen rondom mijn eetstoornis. Vooral in periodes waarin ik een gezond gewicht had, kreeg ik regelmatig opmerkingen als ‘maar je eet toch gewoon?’. Terwijl het zoveel complexer ligt.’

Wat kan het tij keren volgens jou?

‘Veel meer kennis. Een psychische kwetsbaarheid is vergelijkbaar met een gebroken been: het overkomt je. Toen ik een gebroken enkel had, moest ik af en toe oefenen met lopen zonder brace. Een hulpverlener van de kliniek waar ik op dat moment zat, wist niets van mijn gebroken enkel en zei dat ik mee moest wandelen. Ze geloofde me écht niet toen ik vertelde waarom ik niet mee kon. ‘Ik ZIE toch dat er niets mis is met je enkel’, zei ze. Ik vond het oprecht verbazingwekkend en vooral zeer schrijnend dat ze me niet geloofde. Dat is precies wat er gebeurt met psychische kwetsbaarheden: het moet zichtbaar zijn als je iets hebt, anders is het er niet…Meer kennis is hier cruciaal.’

Heeft jouw psychische kwetsbaarheid positieve kanten?

‘Ja. Vooropgesteld: ik was liever zonder deze shit geweest. Maar het heeft wel gezorgd dat ik nu veel bewuster leef. Ik denk na: hoe wil ík in het leven staan? Met anderen omgaan? Ook heb ik geleerd grenzen te stellen, en mezelf uit te spreken. Daarvoor ben ik dankbaar. En inmiddels heb ik een eigen blog ‘(Over)leven met psychische shit’. Elke nieuwe blog levert meer lezers op en alleen maar positieve reacties! Dat geeft zoveel moed: er zijn dus wel mensen die verder kijken dan mijn diagnoses: ze willen weten wat er achter zit. Sinds mijn blog en openheid ervaar ik geen enkel stigma meer, hoe kwetsbaar ik me ook opstel.’

Wat is jouw droom op dit gebied?

‘Waar ik wil komen, is dat ik mijn leven zo kan inrichten dat het past bij mij in plaats van andersom, dat ik me aanpas aan het leven dat ik dacht te willen hebben. Dat betekent dat ik misschien nooit fulltime kan werken of aan andere zogenaamde ideaalbeelden kan voldoen. De kern is denk ik dat ik mijn leven zinvol wil invullen, volgens mijn normen en waarden. Ik wil leren aanvoelen hoe ik mijn leven kan aanpassen aan mezelf.’

verder lezen

1 reactie “‘Ik wil mijn leven zo inrichten dat het past bij mij’

  1. Hallo, ik vind het knap dat jij met een vrouw praat die jou aanvoelt. Jammer dat je die therapie niet mocht volgen. Ik stotter en ik heb op een sioschool gezeten. Dit is een school voor leerlingen met leerproblemen. Door mijn handicap kan ik niet in de gewone maatschappij aan een baan komen. Gelukkig heb ik Belg en NL stotteraars ontmoet. Ik werk met behoud van uitkering 2 en halve dag op dagbesteding in Tilburg in Noord-Brabant.
    Mensen vinden mij dom en gek door sioschool en spraakgebrek. Ik wens je veel kracht in je leven. Ik ben laag geletterd maar ik heb een l.ea.o diploma en ik kan simpel mailen en simpele zinnen schrijven in Nl, Engels en Frans.
    Als er in de krant moeilijke woorden staan zoek ik ze op en schrijf ik ze op…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *