Ambassadeur Laura: Waarom ik open ben over mijn psychische kwetsbaarheid? Ik wilde mij niet meer schamen. Ik merkte dat ik een deel van mijzelf verborgen hield. Voor mij is mijn kwetsbaarheid heel reëel, een onderdeel van mijzelf. Net als mijn bril. Die ontken je toch ook niet? Op den duur kon ik het zwijgen niet meer verantwoorden voor mijzelf. Ik begrijp het goed als mensen wél zwijgen. Ook mijn eigen omgeving heeft mij vaak afgeraden om iets te vertellen. Bijvoorbeeld omdat het misschien mij mijn baan kon kosten. Of misschien vonden ze ook wel dat ik zeurde. Maar tot nu toe is mijn openheid geen belemmering gebleken. Ook niet voor mijn werk.

Kwetsbaar

Ik werk als freelancer en heb een leuke baan. Ik werk nu vanuit huis, voor mij ideaal omdat ik zelf kan beslissen hoe ik mijn tijd invul. In het verleden werkte ik ook wel op kantoor. Collega’s accepteerden mijn kwetsbaarheid, hoewel ik soms merkte dat het ook wel eens lastig is.

‘En dat is soms niet zichtbaar voor anderen en kan onbegrip opleveren.’

Ik had bijvoorbeeld meer vrijheid nodig, deelde ook toen al mijn uren anders in als dat nodig was. Dan kwam ik pas halverwege de ochtend op kantoor. Maar ik haalde altijd al mijn uren in. En dat is soms niet zichtbaar voor anderen en kan onbegrip opleveren. Dat begrijp ik wel en probeerde ik soms weg te nemen bij anderen. Als dat niet lukt is dat frustrerend, maar ik probeer daar mijn schouders over op te halen. Nu heb ik daar dus geen last van. Als ik mijn werk maar af heb, dan vind mijn opdrachtgever het gewoon goed.

‘Ik ben heel strijdbaar. Maar het kost energie. Dat wel.’

Als ik vertel over mijn kwetsbaarheid merk ik dat mensen vooral de symptomen best begrijpen. Steeds meer mensen weten wat een depressie inhoudt, of kennen problemen zoals angst. Het wordt lastiger als ik probeer uit te leggen wat een persoonlijkheidsstoornis is. Er zijn maar weinig mensen die weten dat dit een spectrum is en vele verschillende vormen kent. Ik heb geen borderline, maar dat is wel wat veel mensen meteen denken. Omdat dat wat bekender is. Maar ik heb heel andere klachten. Het zit ingewikkeld in elkaar. Woorden dekken ook niet echt de lading. Het hele verhaal snappen mensen gewoon wat minder goed.

Onvoorspelbaar

Het verloop van mijn klachten is onvoorspelbaar. Dat kost veel energie. Ik heb vooral moeten leren om te luisteren naar mijn lijf. Zeker als ik klachten krijg die ik niet kan verklaren. Dan moet ik op de rem. Doe ik dat niet? Dan krijg ik paniekaanvallen, depressieve klachten, suïcidale gedachten. Dat wil ik natuurlijk niet. Ik leg wel eens uit aan mensen dat in mijn hoofd een hardnekkige zeurkous woont. Bijna iedereen heeft zo’n zeurderig stemmetje dat je af en toe vertelt dat er iets niet goed is. Bij mij schreeuwt, fluistert of praat de zeurkous 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Ik hoor continu in mijn hoofd dat ik het niet waard ben, dat ik beter niet kan leven of dat ik mij aanstel. Het is volgens mij normaal dat je daar op reageert. Dat je het liever niet wilt horen en voelen. So far lukt het mij om hiermee om te gaan. Ik heb nog niets gedaan wat blijvende schade heeft opgeleverd. Ik ben heel strijdbaar. Maar het kost energie. Dat wel.

Kattenleven

Ook de psychosomatische klachten vind ik vervelend. Denk aan spanningsrugpijn. Het zijn een soort spierkrampen en die doen gewoon pijn. Het maakt dat ik minder goed kan bewegen. Terwijl ik graag sport en dans. Ik kan dan niet lekker bewegen. Gelukkig heb ik een goede psychosomatische fysiotherapeut. Dat helpt! En een paar dagen een kattenleven aannemen. Een hapje, een dutje, een drankje, nog een dutje, uit het raam staren, even omdraaien en opnieuw een dutje. Ik moet daar regelmatig gewoon aan toegeven. Mijn lijf heeft dat nodig.

‘In een mensenleven kunnen je nou eenmaal nare dingen overkomen.’

Campagne

Ik deed dit jaar in maart mee als kandidaat gemeenteraadslid van de gemeenteraadsverkiezingen in Utrecht. Super leuk, maar twee dagen voor de verkiezingen kon ik letterlijk niet meer staan. Ik was iets te enthousiast geweest. Ik ga nog steeds regelmatig de fout in. Maar dit soort dingen zijn voor mij toch heel belangrijk. Ik ben nu zo’n negen jaar lid van de partij en nu vier jaar ook actief. Mijn motivatie? Ik wil mensen de boodschap meegeven dat pech geen ramp zou moeten worden. In een mensenleven kunnen je nou eenmaal nare dingen overkomen. Denk niet alleen aan psychische problemen, maar ook aan een scheiding, of het verlies van een baan. Vaak leiden dit soort dingen tot een inkomensdaling, dat kan grote gevolgen hebben. Soms kunnen mensen niet meer hun rekeningen betalen, zijn er betalingsachterstanden. Dat brengt extra spanningen met zich mee, het heeft invloed op de kinderen en de situatie verslechtert. Dat is een dagelijkse realiteit voor veel mensen in Utrecht. Ik vind het belangrijk dat dit probleem op de kaart wordt gezet en dat we kijken hoe we problemen klein kunnen houden. We moeten het kunnen inkaderen. Een probleem is wel genoeg.

‘We hebben nog een wereld te winnen. Daar zet ik me graag voor in.’

Ik heb dit jaar meegedraaid in de campagne om te kijken hoe het is, en hoe dat gaat. Als alles goed gaat met mij, zou ik over vier jaar graag de raad in willen. Nu stond ik op eigen verzoek laag op de lijst, dat had ik expliciet gevraagd, ik was er niet klaar voor. Maar dat komt vast wel in de toekomst. Ik heb een duidelijke mening. Ik vind dat er nog veel te doen valt. We hebben nog een wereld te winnen. Daar zet ik me graag voor in.

Meer lezen over Laura? Bekijk ook haar blogs.