‘Mijn wens was mijn verhaal vertellen. Dat heb ik gedaan. In de vorm van mijn boek ‘Doorbroken taboes’. De reacties daarop geven me zoveel positieve energie, daar groei ik echt van. Ik heb geleerd dat mensen met een beperking iets heel speciaals hebben: de kracht om ermee om te gaan. Je kan veel van ons leren!’

Aan het woord is Vicky, een sterke vrouw met een verleden dat je niemand toewenst. Jarenlang seksueel misbruik leidden tot meerdere psychische aandoeningen. Desondanks heeft ze haar leven goed op de rit. Ze zet haar ervaringen nu in om andere mensen te helpen en dat doet ze graag en vol vuur. Ze vertelt hoe dat is gegaan: ‘Als vrijwillig netwerkcoach bij de organisatie MEE ondersteunde ik mensen meer zelfredzaam te worden. Daar ontdekte ik dat zoveel mensen eenzaam zijn. Ik kom zelf uit een heel diep dal en heb vele wegen bewandeld om te komen waar ik nu ben. Mijn netwerk van instanties en hulpverlening is daardoor groot. Dat zet ik in om anderen te kunnen ondersteunen en doorverwijzen. En ik wilde een plek voor ze creëren om heen te kunnen. Dat resulteerde in Samen één, een burgerinitiatief. Mensen die eenzaam zijn, een beperking hebben, minder bedeeld zijn: iedereen kan bij ons terecht. Voor koffie, tweedehandsspullen, gezelschap, om te schilderen of een training te volgen over anders denken bijvoorbeeld.’

Raadgever

Een therapeute die in Vicky geloofde, stelde haar op een dag dat ze wilde weglopen de vraag die haar leven positief veranderde: ‘Wat wil JIJ, Vicky? vroeg ze me. En opeens hoorde ik haar! Wat wíl ik? Mag ik een ‘wil’ hebben? Ik wil nooit meer bang zijn, niet meer angstig. Dat wil ik. Toen ben ik begonnen met schilderen, wat voor mij heel helend heeft gewerkt. Wat ik nodig had was zelf mijn allergrootste vriendin zijn.’

‘Ik heb geleerd om van alle deeltjes in mijzelf te houden. Ook van de kapotte.’

In hele kleine stapjes lukte Vicky dat. Zo durfde ze voorheen amper een winkel in te gaan. Ze leerde zich af te vragen waarom dat was? En ontdekte dat ze bang was, maar dat angst een hele slechte raadgever is die haar leven beheerste: ‘Wil ik dat? Nee! Wat heb ik nodig om naar de winkel te kunnen? Iemand die me daarbij steunt. Zo heb ik dat gedaan. Me elke keer afvragen wil ik dat, wat voel ik daarbij en hoe kan het wel? Ik heb geleerd om van alle deeltjes in mijzelf te houden. Ook van de kapotte.’

Cadeautje

De trainingen van Samen Sterk zonder Stigma brachten haar nog veel meer. ‘Wauw, we hebben allemaal wat!’, was haar reactie na een eerste bijeenkomst. ‘Het voelde als een warm bad. Hier hoor ik thuis. Iedereen vind het moeilijk met zijn beperking om te gaan, maar we mogen er zijn. Vroeger stopten ze mensen zoals ik ‘ver weg in het donker’. Samen Sterk zet ons juist in het licht. Psychische aandoeningen mogen bestaan in de samenleving. Dat neemt veel negatieve emoties weg. Voorheen stotterde ik, sloot mezelf op en kwam niet meer tevoorschijn. Omdat ik vond dat ik niets kon. Ook thuis vonden ze me raar. Ze schaamden zich voor mijn paniekaanvallen en zeiden dat ik geen boek kon schrijven omdat ik dyslectisch ben. Lotgenoten spreken en werken met mijn ervaring heeft enorm bijgedragen aan mijn herstel. Na elke training ging ik met het gevoel van een gekregen cadeautje weer naar huis!’

Vertrouwen

Vicky weet helaas maar al te goed wat angst is. Toch begrijpt ze daardoor inmiddels wel dat mensen die haar soms vreemd vinden of ontlopen, ook vaak bang zijn. Angstig, voor haar. ‘Mijn familie heeft bijvoorbeeld tijd nodig om weer aan mij te wennen sinds ik mijn verhaal heb gedaan. En dat mag. Ik weet nu dat ik dat niet hoef op te lossen. Ik heb leren luisteren en stil zijn. Dat heeft mijn leven zo veranderd.’

‘Wat ik nodig had was zelf mijn allergrootste vriendin zijn.’

De wens om haar verhaal te schrijven in boekvorm, heeft Vicky vervuld. Ook hier steunde de therapeute haar, die eerder vertrouwen in haar toonde. ‘Zij had geloof in me, daardoor kreeg ik het zelf ook. Het werkte door, dat gevoel van het komt goed met mij! Toen ik mijn boek in 2013 publiceerde, viel er een last van mijn schouders. Vijf op de tien kinderen hebben te maken met misbruik. Al doe ik het voor één of twee mensen die hieraan steun hebben, dan ben ik al blij.’

Onverslaanbaar

Vicky beseft zich dondersgoed dat haar herstel niet betekent dat ze is genezen. Toen ze eens stopte met haar medicatie ging het direct mis. ‘Dat doe ik dus niet meer. Ik weet dat een trauma een soort ontploffing is in je hoofd waardoor je hersens niet meer de goede stofjes aanmaken. Ik dacht lang dat ik was geboren voor misbruik. Door cognitieve therapie leerde ik die gedachten te kantelen. Toch voelde ik me nog steeds alleen op de wereld. Want zelfs in mijn werk in de bejaardenzorg vonden ze me gek. Ouderen krijgen regelmatig paniekaanvallen en ik begreep die angsten te goed. Er moest wel iets met me zijn... Maar ja, je verhaal mocht je niet vertellen. Met medicatie én weten hoe ik met mijn beperkingen moet omgaan, gaat het nu gelukkig prima.’

Als ambassadeur voor Samen Sterk benadrukt ze dat de boodschap is dat liefde uiteindelijk altijd overwint. ‘Taboes doorbreken betekent schaamte opzij zetten en daarmee schep je vrijheid. Daarvoor zet ik me graag in. Iedereen met een aandoening heeft iets heel speciaals. Zij hebben de kracht gevonden ermee om te gaan, om te overleven. Als we al die krachten bundelen, komt er iets heel moois naar boven. Iets zo enorm sterk, dat het onverslaanbaar is!’

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

[gravityform id="2" title="true" description="true"]

‘Mijn wens was mijn verhaal vertellen. Dat heb ik gedaan. In de vorm van mijn boek ‘Doorbroken taboes’. De reacties daarop geven me zoveel positieve energie, daar groei ik echt van. Ik heb geleerd dat mensen met een beperking iets heel speciaals hebben: de kracht om ermee om te gaan. Je kan veel van ons leren!’

Aan het woord is Vicky, een sterke vrouw met een verleden dat je niemand toewenst. Jarenlang seksueel misbruik leidden tot meerdere psychische aandoeningen. Desondanks heeft ze haar leven goed op de rit. Ze zet haar ervaringen nu in om andere mensen te helpen en dat doet ze graag en vol vuur. Ze vertelt hoe dat is gegaan: ‘Als vrijwillig netwerkcoach bij de organisatie MEE ondersteunde ik mensen meer zelfredzaam te worden. Daar ontdekte ik dat zoveel mensen eenzaam zijn. Ik kom zelf uit een heel diep dal en heb vele wegen bewandeld om te komen waar ik nu ben. Mijn netwerk van instanties en hulpverlening is daardoor groot. Dat zet ik in om anderen te kunnen ondersteunen en doorverwijzen. En ik wilde een plek voor ze creëren om heen te kunnen. Dat resulteerde in Samen één, een burgerinitiatief. Mensen die eenzaam zijn, een beperking hebben, minder bedeeld zijn: iedereen kan bij ons terecht. Voor koffie, tweedehandsspullen, gezelschap, om te schilderen of een training te volgen over anders denken bijvoorbeeld.’

Raadgever

Een therapeute die in Vicky geloofde, stelde haar op een dag dat ze wilde weglopen de vraag die haar leven positief veranderde: ‘Wat wil JIJ, Vicky? vroeg ze me. En opeens hoorde ik haar! Wat wíl ik? Mag ik een ‘wil’ hebben? Ik wil nooit meer bang zijn, niet meer angstig. Dat wil ik. Toen ben ik begonnen met schilderen, wat voor mij heel helend heeft gewerkt. Wat ik nodig had was zelf mijn allergrootste vriendin zijn.’

‘Ik heb geleerd om van alle deeltjes in mijzelf te houden. Ook van de kapotte.’

In hele kleine stapjes lukte Vicky dat. Zo durfde ze voorheen amper een winkel in te gaan. Ze leerde zich af te vragen waarom dat was? En ontdekte dat ze bang was, maar dat angst een hele slechte raadgever is die haar leven beheerste: ‘Wil ik dat? Nee! Wat heb ik nodig om naar de winkel te kunnen? Iemand die me daarbij steunt. Zo heb ik dat gedaan. Me elke keer afvragen wil ik dat, wat voel ik daarbij en hoe kan het wel? Ik heb geleerd om van alle deeltjes in mijzelf te houden. Ook van de kapotte.’

Cadeautje

De trainingen van Samen Sterk zonder Stigma brachten haar nog veel meer. ‘Wauw, we hebben allemaal wat!’, was haar reactie na een eerste bijeenkomst. ‘Het voelde als een warm bad. Hier hoor ik thuis. Iedereen vind het moeilijk met zijn beperking om te gaan, maar we mogen er zijn. Vroeger stopten ze mensen zoals ik ‘ver weg in het donker’. Samen Sterk zet ons juist in het licht. Psychische aandoeningen mogen bestaan in de samenleving. Dat neemt veel negatieve emoties weg. Voorheen stotterde ik, sloot mezelf op en kwam niet meer tevoorschijn. Omdat ik vond dat ik niets kon. Ook thuis vonden ze me raar. Ze schaamden zich voor mijn paniekaanvallen en zeiden dat ik geen boek kon schrijven omdat ik dyslectisch ben. Lotgenoten spreken en werken met mijn ervaring heeft enorm bijgedragen aan mijn herstel. Na elke training ging ik met het gevoel van een gekregen cadeautje weer naar huis!’

Vertrouwen

Vicky weet helaas maar al te goed wat angst is. Toch begrijpt ze daardoor inmiddels wel dat mensen die haar soms vreemd vinden of ontlopen, ook vaak bang zijn. Angstig, voor haar. ‘Mijn familie heeft bijvoorbeeld tijd nodig om weer aan mij te wennen sinds ik mijn verhaal heb gedaan. En dat mag. Ik weet nu dat ik dat niet hoef op te lossen. Ik heb leren luisteren en stil zijn. Dat heeft mijn leven zo veranderd.’

‘Wat ik nodig had was zelf mijn allergrootste vriendin zijn.’

De wens om haar verhaal te schrijven in boekvorm, heeft Vicky vervuld. Ook hier steunde de therapeute haar, die eerder vertrouwen in haar toonde. ‘Zij had geloof in me, daardoor kreeg ik het zelf ook. Het werkte door, dat gevoel van het komt goed met mij! Toen ik mijn boek in 2013 publiceerde, viel er een last van mijn schouders. Vijf op de tien kinderen hebben te maken met misbruik. Al doe ik het voor één of twee mensen die hieraan steun hebben, dan ben ik al blij.’

Onverslaanbaar

Vicky beseft zich dondersgoed dat haar herstel niet betekent dat ze is genezen. Toen ze eens stopte met haar medicatie ging het direct mis. ‘Dat doe ik dus niet meer. Ik weet dat een trauma een soort ontploffing is in je hoofd waardoor je hersens niet meer de goede stofjes aanmaken. Ik dacht lang dat ik was geboren voor misbruik. Door cognitieve therapie leerde ik die gedachten te kantelen. Toch voelde ik me nog steeds alleen op de wereld. Want zelfs in mijn werk in de bejaardenzorg vonden ze me gek. Ouderen krijgen regelmatig paniekaanvallen en ik begreep die angsten te goed. Er moest wel iets met me zijn… Maar ja, je verhaal mocht je niet vertellen. Met medicatie én weten hoe ik met mijn beperkingen moet omgaan, gaat het nu gelukkig prima.’

Als ambassadeur voor Samen Sterk benadrukt ze dat de boodschap is dat liefde uiteindelijk altijd overwint. ‘Taboes doorbreken betekent schaamte opzij zetten en daarmee schep je vrijheid. Daarvoor zet ik me graag in. Iedereen met een aandoening heeft iets heel speciaals. Zij hebben de kracht gevonden ermee om te gaan, om te overleven. Als we al die krachten bundelen, komt er iets heel moois naar boven. Iets zo enorm sterk, dat het onverslaanbaar is!’

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief