Schrijven is haar werk. Dit doet Marloes ook graag voor zichzelf. Zo rolde er twee jaar geleden een afscheidsbrief aan haar antidepressiva uit haar vingers. Zonder vooropgezet plan.

Marloes

"Schrijven is voor mij als pianospelen. Ik leg mijn vingers neer en de rest gaat vanzelf. Ik liet de brief aan mijn man lezen en hij reageerde geëmotioneerd. Vooral omdat hij het van dichtbij had meegemaakt, maar ook omdat het iets raakte." Zijn reactie zette Marloes aan het denken. Er zijn vast meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten en iets aan haar brief kunnen hebben. Maar ze ziet beren op de weg.

Dit is precies waar ik achter sta

"Ik was net voor mezelf begonnen en twijfelde of mijn verhaal delen wel verstandig was. Voor je het weet denken potentiële opdrachtgevers ‘hmmm, daar is iets mee’. Of gaan mensen voortaan met een boog om je heen." Ze laat de brief eerst in haar naaste omgeving lezen en besluit dan: "Dít is precies waar ik achtersta. Als er klanten afhaken, dan zijn het mijn klanten ook niet."

Het had mijn verhaal kunnen zijn

Op de dag dat ze de brief op haar social media publiceert, ontvangt ze meteen een appje van een bekende uit haar woonplaats. Die schrijft ‘Het had zo mijn verhaal kunnen zijn. Ik vind het tof dat je dit opengooit en publiceert.’ Deze kennis wist niets over Marloes’ depressie en andersom was dat net zo. "Deze reactie bevestigde precies waarom ik het deelde. Dat we het er gewoon over kunnen hebben. Wat er verder nog zou gebeuren maakte me niets meer uit!"

Ze kreeg nog veel meer respons. Van anderen die zelf met iets rondliepen en lezers die hun bewondering uitspreken voor haar moed. Het levert haar mooie gesprekken en een veel diepgaander contact met mensen op.

Een leven voor en na

Voor Marloes is er een leven voor en na haar ‘piekerziekte' van zeven jaar geleden. "Daarvoor ging het nog meer om een buitenkant leven, me manifesteren en bewijzen. Nu blijf ik veel dichter bij mezelf. Terugkijkend was ik ontzettend over mijn grenzen gegaan en van mezelf afgedreven." Het laatste wat ze wilde was thuis komen te zitten van haar werk destijds. Als dit onvermijdelijk blijkt, volgt er een donkere periode waarin ze tegen het nodige zelfstigma aanloopt.

Naar mezelf en mijn omgeving toe voelde ik een enorme schaamte

"Medicatie? Fantastisch voor anderen, maar niet nodig voor mij. Ik mankeerde toch niet echt iets?" Omdat ze per se beter wil worden, maar haar vooruitgang stagneert, gaat ze toch het gesprek aan met een psychiater. "Ik dacht: ga ik nou echt bij een gebouw naar binnen met daarboven een bord ‘Psychiatrie’? En keek toch even achterom of ik geen bekenden zag. Zo'n man is vast doodeng. En nu zou er iets achter mijn naam komen te staan. Voor anderen vond ik het alleen maar fijn als ze deze hulp zouden krijgen. Naar mezelf en mijn omgeving toe voelde ik een enorme schaamte."

Die enge man blijkt een leuke vent. Hij constateert dat ze de piekerziekte heeft. Dankzij zijn luchtige toon, de antidepressiva en therapie in de vorm van gesprekken, wordt haar leven een paar weken later weer iets lichter en relaxter.

Kracht van openheid

Toen Marloes de afscheidsbrief aan haar antidepressiva online zette, wilde ze vooral het taboe en de schaamte doorbreken. "Ik heb me zo geschaamd en dat is afschuwelijk, het kan je zo gevangenhouden. Ik wist dat er veel meer mensen zoals ik in schaamte zouden zitten."

"Ik heb gemerkt dat er altijd iets uitkomt als je moeilijke dingen met elkaar bespreekt. Dat hoeft niet gelijk een oplossing te zijn, maar je krijgt meer hulp en er komt veel meer op je af waar je iets aan hebt. Door mijn openheid heb ik ervaren hoeveel kracht er zit in het samen doen, verbinding, uitwisseling en contact."

Missie als ambassadeur

Marloes’ hart ligt bij schrijven en publiceren en zet haar schrijftalent dan ook in als ambassadeur. Ze schrijft verhalen naar aanleiding van interviews met mede-ambassadeurs en kijkt op welke manier ze nog meer haar bijdrage kan leveren. En hoe ze dit kan inpassen in haar agenda die gevuld is met werk, gezin, vrienden, hond, hockeyen en zingen in een koor. "Ik wil hier nog veel meer voor doen. Ik word er blij van dat ik onderdeel ben van een club met gemotiveerde mensen met hetzelfde doel. Je haalt er zoveel uit. En we kijken waar we elkaar kunnen helpen en versterken."

Onbenut potentieel vrijmaken vind ik belangrijk

Daarnaast heeft Marloes een missie: "Van veel mensen die in donkerte, angst of schaamte zitten, worden hun kwaliteiten nog niet gezien en benut. Zo zonde, want ieder mens heeft kwaliteiten waar we allemaal iets aan hebben. Dat onbenutte potentieel vrijmaken, dat vind ik belangrijk. Nogal een grote ambitie. Door zelf open te zijn, wil ik anderen inspireren en steunen. En onderzoek ik wat ik nog meer kan doen. Zelf kwetsbaar durven zijn is hier in ieder geval voor nodig."

meer lezen?

Schrijven is haar werk. Dit doet Marloes ook graag voor zichzelf. Zo rolde er twee jaar geleden een afscheidsbrief aan haar antidepressiva uit haar vingers. Zonder vooropgezet plan.

Marloes

“Schrijven is voor mij als pianospelen. Ik leg mijn vingers neer en de rest gaat vanzelf. Ik liet de brief aan mijn man lezen en hij reageerde geëmotioneerd. Vooral omdat hij het van dichtbij had meegemaakt, maar ook omdat het iets raakte.” Zijn reactie zette Marloes aan het denken. Er zijn vast meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten en iets aan haar brief kunnen hebben. Maar ze ziet beren op de weg.

Dit is precies waar ik achter sta

“Ik was net voor mezelf begonnen en twijfelde of mijn verhaal delen wel verstandig was. Voor je het weet denken potentiële opdrachtgevers ‘hmmm, daar is iets mee’. Of gaan mensen voortaan met een boog om je heen.” Ze laat de brief eerst in haar naaste omgeving lezen en besluit dan: “Dít is precies waar ik achtersta. Als er klanten afhaken, dan zijn het mijn klanten ook niet.”

Het had mijn verhaal kunnen zijn

Op de dag dat ze de brief op haar social media publiceert, ontvangt ze meteen een appje van een bekende uit haar woonplaats. Die schrijft ‘Het had zo mijn verhaal kunnen zijn. Ik vind het tof dat je dit opengooit en publiceert.’ Deze kennis wist niets over Marloes’ depressie en andersom was dat net zo. “Deze reactie bevestigde precies waarom ik het deelde. Dat we het er gewoon over kunnen hebben. Wat er verder nog zou gebeuren maakte me niets meer uit!”

Ze kreeg nog veel meer respons. Van anderen die zelf met iets rondliepen en lezers die hun bewondering uitspreken voor haar moed. Het levert haar mooie gesprekken en een veel diepgaander contact met mensen op.

Een leven voor en na

Voor Marloes is er een leven voor en na haar ‘piekerziekte’ van zeven jaar geleden. “Daarvoor ging het nog meer om een buitenkant leven, me manifesteren en bewijzen. Nu blijf ik veel dichter bij mezelf. Terugkijkend was ik ontzettend over mijn grenzen gegaan en van mezelf afgedreven.” Het laatste wat ze wilde was thuis komen te zitten van haar werk destijds. Als dit onvermijdelijk blijkt, volgt er een donkere periode waarin ze tegen het nodige zelfstigma aanloopt.

Naar mezelf en mijn omgeving toe voelde ik een enorme schaamte

“Medicatie? Fantastisch voor anderen, maar niet nodig voor mij. Ik mankeerde toch niet echt iets?” Omdat ze per se beter wil worden, maar haar vooruitgang stagneert, gaat ze toch het gesprek aan met een psychiater. “Ik dacht: ga ik nou echt bij een gebouw naar binnen met daarboven een bord ‘Psychiatrie’? En keek toch even achterom of ik geen bekenden zag. Zo’n man is vast doodeng. En nu zou er iets achter mijn naam komen te staan. Voor anderen vond ik het alleen maar fijn als ze deze hulp zouden krijgen. Naar mezelf en mijn omgeving toe voelde ik een enorme schaamte.”

Die enge man blijkt een leuke vent. Hij constateert dat ze de piekerziekte heeft. Dankzij zijn luchtige toon, de antidepressiva en therapie in de vorm van gesprekken, wordt haar leven een paar weken later weer iets lichter en relaxter.

Kracht van openheid

Toen Marloes de afscheidsbrief aan haar antidepressiva online zette, wilde ze vooral het taboe en de schaamte doorbreken. “Ik heb me zo geschaamd en dat is afschuwelijk, het kan je zo gevangenhouden. Ik wist dat er veel meer mensen zoals ik in schaamte zouden zitten.”

“Ik heb gemerkt dat er altijd iets uitkomt als je moeilijke dingen met elkaar bespreekt. Dat hoeft niet gelijk een oplossing te zijn, maar je krijgt meer hulp en er komt veel meer op je af waar je iets aan hebt. Door mijn openheid heb ik ervaren hoeveel kracht er zit in het samen doen, verbinding, uitwisseling en contact.”

Missie als ambassadeur

Marloes’ hart ligt bij schrijven en publiceren en zet haar schrijftalent dan ook in als ambassadeur. Ze schrijft verhalen naar aanleiding van interviews met mede-ambassadeurs en kijkt op welke manier ze nog meer haar bijdrage kan leveren. En hoe ze dit kan inpassen in haar agenda die gevuld is met werk, gezin, vrienden, hond, hockeyen en zingen in een koor. “Ik wil hier nog veel meer voor doen. Ik word er blij van dat ik onderdeel ben van een club met gemotiveerde mensen met hetzelfde doel. Je haalt er zoveel uit. En we kijken waar we elkaar kunnen helpen en versterken.”

Onbenut potentieel vrijmaken vind ik belangrijk

Daarnaast heeft Marloes een missie: “Van veel mensen die in donkerte, angst of schaamte zitten, worden hun kwaliteiten nog niet gezien en benut. Zo zonde, want ieder mens heeft kwaliteiten waar we allemaal iets aan hebben. Dat onbenutte potentieel vrijmaken, dat vind ik belangrijk. Nogal een grote ambitie. Door zelf open te zijn, wil ik anderen inspireren en steunen. En onderzoek ik wat ik nog meer kan doen. Zelf kwetsbaar durven zijn is hier in ieder geval voor nodig.”

meer lezen?