SONY DSC

Hink-stap-sprong. Zo omschrijft ambassadeur Marieke het herstelproces rondom haar bipolaire stoornis. Het gaat goed met haar. Mede dankzij haar eigen open aanpak op het werk én een werkomgeving die haar tot de dag van vandaag prima accepteert.

Als analist bij de Inspectie van het Onderwijs in Utrecht raakte ze in 2006 overwerkt. Uiteindelijk leidde dit tot haar eerste psychose. Niet haar laatste, maar sinds 2008 is ze niet meer ziek geweest. Wel heeft ze depressieve periodes, maar aanpassingen op het werk, tijd voor zichzelf en sporten houden haar onder meer op de been.

Batterij

Werk is belangrijk voor Marieke en tegelijkertijd ook de plek waar ze zich het meest kwetsbaar voelt. ‘Kenmerkend voor mijn psychische aandoening is dat ik periodes negatief over mezelf denk en vind dat ik dingen niet goed kan. Gelukkig heb ik een directeur die echt kijkt naar mij als persoon. Hij bood me een loopbaantraject aan om te zorgen dat ik op een voor mij goede plek kwam.’

‘Ik ga niet meer mee in de inhoud van mijn gedachten’

Desondanks ging het steeds mis als ze tijdens re-integratie na ziekteverzuim weer bijna vier dagen per week werkte. De grote ommekeer kwam toen ze zelf besloot om drie dagen te gaan werken. ‘Nu heb ik twee dagen écht vrij en dat gaat goed. Mijn batterij loopt nog steeds leeg, maar de accu gaat niet meer helemaal op zwart. En daarmee voorkom ik die kortsluiting in mijn hoofd.
Daarnaast bouwt ze met eventuele overuren een buffer op: ‘Die mag ik inzetten mocht het nodig zijn. Alleen het idee al werkt preventief!’

Jij bepaalt

Toen de Inspectie van het Onderwijs flexwerken invoerde, vreesde Marieke dat dit niets voor haar was: te druk, te hectisch. Ze stond gevoelsmatig met haar rug tegen de muur. Dat was het moment dat ze op haar werk vertelde wat er aan de hand was. De ambassadeurstraining die ze volgde bij Samen Sterk zonder Stigma kwam uitstekend van pas: ‘De belangrijkste boodschap die ik heb geleerd is: jíj bepaalt! Wat je zegt en hoe, aan wie wel en niet, wanneer je iets zegt of juist niet en wat openheid voor jou betekent: blijf in contact met wat jij vindt en waarbij jij je goed voelt. Het houdt het zwaartepunt bij jou en dat maakt je sterker en meer in charge.’

Bevrijdend

Natuurlijk is het geen feel good movie. Toch heeft Marieke nog nooit zoveel collegialiteit ervaren als sinds ze openlijk is uitgekomen voor haar psychische aandoening. Behalve het vertellen aan collega’s in een overlegsituatie, liet ze een videofragment zien uit een e-learning van Samen Sterk. Daarin vertellen zowel Marieke als haar directeur over hun eigen rol in het omgaan met deze kwetsbaarheid. Iedereen reageerde positief. ‘Een verschil van dag en nacht’, vertelt ze: ‘Veel mensen voelden natuurlijk wel dat er iets met me was. Iets klopt niet als je weg moet lopen uit een vergadering of in tranen uitbarst als de druk te hoog wordt. Ben je daarover dan vervolgens eerlijk, dan neem je dat gevoel weg. Bovendien werkt de openheid vaak wederzijds. Men reageert op mij als mens en niet als een geval. Natuurlijk is het ook kwetsbaar. Je kunt niet meer wegduiken. Open zijn is heel spannend, maar vooral zó bevrijdend.’

Hardloopschoenen

Als je kijkt naar het omgaan met vooroordelen is vooral je verhaal doseren erg belangrijk, vindt Marieke. ‘Bagatelliseer het niet, maar maak het ook niet te groot. En leg de focus op wat je allemaal wél kunt en ambieert, ondanks je beperking.’

‘Ik kijk ook niet naar iemand in een rolstoel en denk: ga eens lopen’

Ook al blijft ze heel kritisch over haar eigen kunnen, Marieke kent haar grenzen na verloop van jaren inmiddels goed: ze weet wat ze wel en niet kan. Dat maakt dat ze zichzelf minder stigmatiseert en er makkelijker over praat en mee omgaat. ‘Ik ga niet meer mee in de inhoud van mijn negatieve gedachten, want je gelooft alles wat je denkt tijdens een depressie. Ik grijp liever tijdig naar mijn hardloopschoenen en ga fysiek aan de slag om te kunnen ontspannen.’

Rolstoel

Jarenlang was ze niet open omdat ze zich schaamde. Nu weet ze dat dit niet nodig is: ‘Ik zie mijn beperkingen nu soms door de bril van een ander, dat helpt. Ik kijk ook niet naar iemand in een rolstoel en denk “ga eens lopen”. Ik heb niets om me voor te schamen, ben ook waardevol.’ Ontspannen vertellen over haar kwetsbaarheid blijft lastig, eindigt ze: ‘Bovendien moet openheid wel relevant zijn en passen in de context. Als ik niet tegen dingen aanloop, hoef ik het er ook niet perse over te hebben.’

lees verder

  • Open zijn op je werk of niet? Keuzehulp CORAL 2.0 helpt je bij deze beslissing.
  • Wat houdt een psychische aandoening in? Hoe ga je hierover in gesprek op de werkvloer? Je leert het in de e-learning Openheid over psychische gezondheid werkt.
  • Hoe zie je of een medewerker goed in zijn vel zit? Als je vermoedt dat dit niet het geval is: hoe maak je het op een prettige manier bespreekbaar? Na deze training ben je effectief toegerust op de complexe dynamiek van psychische diversiteit op de werkvloer.
  • Lees ook de andere inspirerende verhalen.

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

[gravityform id="2" title="true" description="true"]

SONY DSC

Hink-stap-sprong. Zo omschrijft ambassadeur Marieke het herstelproces rondom haar bipolaire stoornis. Het gaat goed met haar. Mede dankzij haar eigen open aanpak op het werk én een werkomgeving die haar tot de dag van vandaag prima accepteert.

Als analist bij de Inspectie van het Onderwijs in Utrecht raakte ze in 2006 overwerkt. Uiteindelijk leidde dit tot haar eerste psychose. Niet haar laatste, maar sinds 2008 is ze niet meer ziek geweest. Wel heeft ze depressieve periodes, maar aanpassingen op het werk, tijd voor zichzelf en sporten houden haar onder meer op de been.

Batterij

Werk is belangrijk voor Marieke en tegelijkertijd ook de plek waar ze zich het meest kwetsbaar voelt. ‘Kenmerkend voor mijn psychische aandoening is dat ik periodes negatief over mezelf denk en vind dat ik dingen niet goed kan. Gelukkig heb ik een directeur die echt kijkt naar mij als persoon. Hij bood me een loopbaantraject aan om te zorgen dat ik op een voor mij goede plek kwam.’

‘Ik ga niet meer mee in de inhoud van mijn gedachten’

Desondanks ging het steeds mis als ze tijdens re-integratie na ziekteverzuim weer bijna vier dagen per week werkte. De grote ommekeer kwam toen ze zelf besloot om drie dagen te gaan werken. ‘Nu heb ik twee dagen écht vrij en dat gaat goed. Mijn batterij loopt nog steeds leeg, maar de accu gaat niet meer helemaal op zwart. En daarmee voorkom ik die kortsluiting in mijn hoofd.
Daarnaast bouwt ze met eventuele overuren een buffer op: ‘Die mag ik inzetten mocht het nodig zijn. Alleen het idee al werkt preventief!’

Jij bepaalt

Toen de Inspectie van het Onderwijs flexwerken invoerde, vreesde Marieke dat dit niets voor haar was: te druk, te hectisch. Ze stond gevoelsmatig met haar rug tegen de muur. Dat was het moment dat ze op haar werk vertelde wat er aan de hand was. De ambassadeurstraining die ze volgde bij Samen Sterk zonder Stigma kwam uitstekend van pas: ‘De belangrijkste boodschap die ik heb geleerd is: jíj bepaalt! Wat je zegt en hoe, aan wie wel en niet, wanneer je iets zegt of juist niet en wat openheid voor jou betekent: blijf in contact met wat jij vindt en waarbij jij je goed voelt. Het houdt het zwaartepunt bij jou en dat maakt je sterker en meer in charge.’

Bevrijdend

Natuurlijk is het geen feel good movie. Toch heeft Marieke nog nooit zoveel collegialiteit ervaren als sinds ze openlijk is uitgekomen voor haar psychische aandoening. Behalve het vertellen aan collega’s in een overlegsituatie, liet ze een videofragment zien uit een e-learning van Samen Sterk. Daarin vertellen zowel Marieke als haar directeur over hun eigen rol in het omgaan met deze kwetsbaarheid. Iedereen reageerde positief. ‘Een verschil van dag en nacht’, vertelt ze: ‘Veel mensen voelden natuurlijk wel dat er iets met me was. Iets klopt niet als je weg moet lopen uit een vergadering of in tranen uitbarst als de druk te hoog wordt. Ben je daarover dan vervolgens eerlijk, dan neem je dat gevoel weg. Bovendien werkt de openheid vaak wederzijds. Men reageert op mij als mens en niet als een geval. Natuurlijk is het ook kwetsbaar. Je kunt niet meer wegduiken. Open zijn is heel spannend, maar vooral zó bevrijdend.’

Hardloopschoenen

Als je kijkt naar het omgaan met vooroordelen is vooral je verhaal doseren erg belangrijk, vindt Marieke. ‘Bagatelliseer het niet, maar maak het ook niet te groot. En leg de focus op wat je allemaal wél kunt en ambieert, ondanks je beperking.’

‘Ik kijk ook niet naar iemand in een rolstoel en denk: ga eens lopen’

Ook al blijft ze heel kritisch over haar eigen kunnen, Marieke kent haar grenzen na verloop van jaren inmiddels goed: ze weet wat ze wel en niet kan. Dat maakt dat ze zichzelf minder stigmatiseert en er makkelijker over praat en mee omgaat. ‘Ik ga niet meer mee in de inhoud van mijn negatieve gedachten, want je gelooft alles wat je denkt tijdens een depressie. Ik grijp liever tijdig naar mijn hardloopschoenen en ga fysiek aan de slag om te kunnen ontspannen.’

Rolstoel

Jarenlang was ze niet open omdat ze zich schaamde. Nu weet ze dat dit niet nodig is: ‘Ik zie mijn beperkingen nu soms door de bril van een ander, dat helpt. Ik kijk ook niet naar iemand in een rolstoel en denk “ga eens lopen”. Ik heb niets om me voor te schamen, ben ook waardevol.’ Ontspannen vertellen over haar kwetsbaarheid blijft lastig, eindigt ze: ‘Bovendien moet openheid wel relevant zijn en passen in de context. Als ik niet tegen dingen aanloop, hoef ik het er ook niet perse over te hebben.’

lees verder

  • Open zijn op je werk of niet? Keuzehulp CORAL 2.0 helpt je bij deze beslissing.
  • Wat houdt een psychische aandoening in? Hoe ga je hierover in gesprek op de werkvloer? Je leert het in de e-learning Openheid over psychische gezondheid werkt.
  • Hoe zie je of een medewerker goed in zijn vel zit? Als je vermoedt dat dit niet het geval is: hoe maak je het op een prettige manier bespreekbaar? Na deze training ben je effectief toegerust op de complexe dynamiek van psychische diversiteit op de werkvloer.
  • Lees ook de andere inspirerende verhalen.

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

4 reacties “‘Open zijn is heel spannend, maar vooral zó bevrijdend’

  1. Ik vind de verhalen over openheid erg mooi, maar voel ook de noodzaak tot nuanceren. Ik ben altijd erg open geweest over mijn slechte periodes, maar heb hierin ook teleurstellingen ervaren. Niet iedereen begrijpt het dat een slechte stemming kan omslaan waardoor gevoelens en uitspraken “opeens” “anders” lijken. Ik wil niet hoeven uitleggen dat mijn gevoelens zowel in goede als in slechte tijden voor mij “echt” zijn. Ik ben daardoor alleen nog open tegen mensen waarvan ik zeker weet dat ze dat ook willen en die mij altijd het voordeel van de twijfel geven. Ik ben een stukje van mijn spontane zelf kwijtgeraakt.

  2. Ik hoop dat mensen hier niet in doorslaan door ieder zo maar van verward te betichten. Bij het minste en geringste zien anderen je dan al zo. Ieder die anders dan anders is worst dan al bij voorbaat zo gezien. Dat alles achter je rug om gaat en niet rechtstreeks want dan kun je nog antwoord geven. het maakt soms niet uit welk antwoord je geeft want sommigen vinden je in alles wat je doet en zegt al verward zonder dat je kunt zien wat ze denken. Zo kunnen ze achter je rug om wel een psycholance op je afsturen als je je verhaal doet omdat ze alles wat je vertelt toch al bij voorbaat als verward zien. ik hoop dat er nuchtere en objectieve mensen over gaan .Ze zouden minder op de gezondheidszorg moeten bezuinigen want dan was het aanjaagteam niet nodig geweest. Je denkt van hoe is het mogelijk dat iemand met dementie zonder schoenen langs de snelweg loopt zonder dat er zich iemand om bekommert. Ik mag wel onderduiken want straks halen ze mij ook op met verward gedrag. Er zullen wel mensen zijn die er platvloers en paniekerig mee omgaan en die er in doorslaan, en waarschijnlijk zijn ze zelf verward want ze kennen de persoon niet. mensen die afhankelijk zijn van medicijnen en die de medicijnen niet op tijd in nemen kunnen een psychose krijgen in stressvolle periodes. Vroeger werd daar nog wel op toe gezien maar nu leven ze meer in vrijheid en in vertrouwen dat ze hun medicijnen op tijd in nemen. Misschien ziet niemand er op toe dat dat gebeurd.

  3. Xenofobe paniekzaaiers die hun ego een boost willen geven door iedereen die er maar wat anders uitziet er voor op aan te zien verward te zijn. Ongeacht wat je zegt ben je dan verward zonder de inhoud die men zegt in zich op te nemen. Zonder nuances er mee aan de slag gaan zal ik maar zeggen. Het lijkt alsof er een razzia of een klopjacht op gemaakt wordt en straks komen ze hier ook nog langs. O jee ik mag wel incognito leven. Zou het een modeverschijnsel of een trend worden? Ze willen iedereen een stempel geven om het overzichtelijk te houden. Het gaat via een omweg en heel sneaky en achter je rug om en dan nemen ze contact op met anderen zonder medeweten van. .

  4. Die etiketten die ze iemand al snel geven. Mensen zonder netwerk die er helemaal alleen voor staan. Willen ze hun ego highlighten door iemand er al vlug op aan te willen zien en er dan een klopjacht op maken. Het zijn ook wildvreemden waar je mee te maken krijgt met dat aanjaagteam. Vroeger waren er casemanagers maar daar werd ook al op bezuinigd. Al die oude instellingen verdwijnen en daar werd op toegekeken of ze hun medicijnen wel op tijd innamen. Zoals met Bart U die zijn zus en ook Mw. Borst heeft vermoord. in een psychose a cluster persoonlijkheid. De communicatie was slecht en er had toch naar een plaats moeten worden gezocht. En dan Oma Toni die is door iemand met paranoide schizofrenie op straat aangevallen door een man met wanen. Paranoide schizofrenie en paranoide wanen zijn gevaarlijk. Vroeger kwamen ze zo in een instelling zoals Santpoort of Noorder sanatorium of Licht en kracht maar die hebben de deuren gesloten en nu moeten ze het zelf maar uitmaken. dat er niet naar een plaats gezocht wordt in een ander ziekenhuis war nog wel plaats is want dit loopt zo uit de hand. Ook een familielid met zo”n stoornis kan levensbedreigend zijn en kunnen zelfs hun huisgenoten vermoorden in zo”n waan. .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *