Anita: ‘Mijn openheid opent deuren en brengt mij juist verder’

Multi-inzetbaar is ze. En sinds begin 2016 als zelfstandig ondernemer. Ze werkt als beleidsadviseur voor de GGZ, en is spreker en auteur. Allemaal op het gebied van openheid stimuleren rondom psychische aandoeningen. Aan het woord is Anita, ambassadeur voor Samen Sterk sinds medio 2013.

Op het congres ‘Anders denken over psychische aandoeningen’ in 2014 sprak ze voor het eerst in het openbaar over haar bipolaire stoornis. Nog volop aan het herstellen van haar laatste psychose, haalde het spreken voor publiek hele nieuwe kwaliteiten naar boven: ‘Achteraf gezien denk ik: wauw, hoe dééd ik dat? Uit de kast komen, premier Rutte ontmoeten en diverse media-aandacht. Maar het was ook wel even heel erg tanden op elkaar.’

Vliegend

Inmiddels houdt ze regelmatig presentaties over het onderwerp . Zowel haar werk als psycholoog in de hulpverlening en als beleidsadviseur komen goed van pas. ‘Het enthousiasme om stigma rond psychische aandoeningen aan te pakken is er. In elk geval op het gebied van beleid. Maar we moeten anders met elkaar in gesprek dan nu het geval is’, vindt Anita. ‘Verschillende GGZ-instellingen hebben me gevraagd mee te denken over een aanpak. Ze staan vaak positief over de inzet van ervaringsdeskundigen bijvoorbeeld. Tegelijkertijd blijkt het vaak nog best lastig om het tussen de oren te krijgen van de medewerkers. Wat als een team zelf nog niet open staat voor stigma? Als medewerkers onderling nog niet open zijn? Dan valt er eerst nog een en ander te winnen.’

‘Mijn openheid opent deuren en brengt mij juist verder’

Wat Anita erg hielp bij haar eigen herstel is dat er geen enkele druk was van buitenaf. De laatste keer dat het bij haar ‘misging’ was in 2013. Tussen haar tweede en derde psychose zat een flinke periode. Ze was zelf een beetje vergeten hoe heftig het was en had lang nodig om er weer bovenop te komen. Toch lukte dat. Hoe? ‘Vooral door elke dag te nemen zoals die kwam. En hoe lastig ook, toch maar te accepteren dat het is zoals het is’, licht Anita toe. ‘Mijn bedrijfsarts zei destijds ‘je vergelijkt jezelf met vorig jaar, toen je alles bij wijze van spreken vliegend deed. Neem nu eens alles letterlijk met kleine stappen.’ Dat deed ik. Al was het soms best frustrerend: 55-plussers die je in het park voorbij rennen, terwijl ik voorheen fluitend de Zevenheuvelenloop liep!’

Sportschool

Anita herstelde op eigen kracht. Ook had ze veel aan haar omgeving. Vooral aan haar vrienden: ‘Soms kon ik maar één sociaal contact per week aan. Dat ze daarvoor begrip toonden, me belden en er überhaupt waren deed me goed.’
Ook haar iets ‘verdere’ omgeving bleek milder dan ze dacht. Ze was al jaren lid van haar sportschool toen ze door een opname echt even uit beeld verdween. ‘De drempel om te zeggen waarom ik niet was geweest, was heel groot’, aldus Anita: ‘Pure schaamte. Toen ik mijn hardlooptrainer uiteindelijk toch maar inlichtte, merkte ik dat dit meer bij mij lag dan bij de ander. Zijn reactie was: ‘Dan kom je toch gewoon eerst weer eens met ons een kop koffie drinken.’

Ze vindt het nog altijd moeilijk om tegen een wildvreemde te vertellen wat haar kwetsbaarheid is. Dan haalt ze diep adem en kijkt hoe het bij iemand landt: ‘Heel stom, maar elke keer wacht ik weer op een afwijzing. Al weet ik dat dat gevoel er gewoon mag zijn. Je kunt niet voorspellen wat het effect is van jouw openheid. Als jij je maar goed voelt bij wat je onthult. Neem relaties: als ik ging daten had ik altijd het gevoel dat ik een soort geheim bij me droeg. Iets dat ik moest zeggen als ik dacht dat het serieus was. Bij mijn huidige vriend dacht ik dat intuïtief best snel. Dus vertelde ik hem eind date twee over mijn kwetsbaarheid. Zogenaamd tussen neus en lippen door. Dat ik af en toe kan ontregelen en of hij dat wel wilde? Met kloppend hart natuurlijk: hoe reageert hij? Gelukkig stond hij er niet van te kijken. Hij kende het vanuit zijn omgeving, een vriend had het ook. Nu hebben we het over samenwonen! Toch is het spannend om elke keer weer die hobbel te nemen.’

Schoonmoeder

Eind 2015 verscheen Anita ook met haar verhaal in de Margriet, als een van enkele voorgedragen vrouwen door premier Mark Rutte. Haar vriend gaf een exemplaar van het tijdschrift aan zijn moeder. Met daarbij de boodschap: dit is je nieuwe schoondochter. ‘Wat een krachtige vrouw’ was haar reactie, vertelt Anita: ‘Ik was van harte welkom in de familie. Mijn kwetsbaarheid was helemaal geen issue. Meer een gegeven, oh kennelijk heb je dat, maar wie ben jij, als persoon? Dat vonden ze veel interessanter.’

‘Je kunt niet voorspellen wat het effect is van jouw openheid’

De reacties op haar openheid zijn meestal positief als ze het goed inkleedt, zoals Anita zelf zegt. Zo had ik laatst een bestuurlijke bijeenkomst en wist op een gegeven moment ‘nu kan ik het zeggen’. Dat was ook zo, want je merkte aan tafel de kracht van het eigen verhaal. Dat heeft impact, schudt mensen even wakker.’

Vuur

Haar drive om zich als ambassadeur in te zetten voor Samen Sterk komt voort uit haar eerste stigma-ervaring. ‘We hebben het over twintig jaar geleden, maar ik ben destijds écht afgeschreven op mijn psychose. Stoppen met studeren en een beschermde woonvorm met een uitkering, luidde het advies. Ik ondervond zoveel tegenwerking door die diagnose, werd niet meer voor vol aangezien. Als ik toen niet alle adviezen in de wind had geslagen en me door stigma had laten beïnvloeden, was mijn leven heel anders geweest. Ik kwam later in mijn werk mensen tegen die tegelijk met mij waren opgenomen. Heel bizar. Ze hadden geen betaald werk of opleiding en woonden beschermd. Zij hadden wel geluisterd naar hun arts... Heel begrijpelijk, maar zo zonde! Daarom zet ik me nu vol vuur in om openheid rondom psychische aandoeningen te stimuleren. Ik gun iedereen in de GGZ, medewerker en patiënt, dat ze zich beseffen wat voor impact stigma heeft.’

Anita ziet de toekomst positief tegemoet. ‘Pas als je achterom kijkt zie je waar je vandaan komt. Ik zie welke tegenslagen ik heb overwonnen en realiseer me wat dat over mij zegt. Dat geeft moed! Jarenlang dacht ik te moeten zwijgen voor werkgevers en patiënten. Wat blijkt: mijn openheid opent deuren en brengt mij juist verder.’

 

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

[gravityform id="2" title="true" description="true"]

Anita: ‘Mijn openheid opent deuren en brengt mij juist verder’

Multi-inzetbaar is ze. En sinds begin 2016 als zelfstandig ondernemer. Ze werkt als beleidsadviseur voor de GGZ, en is spreker en auteur. Allemaal op het gebied van openheid stimuleren rondom psychische aandoeningen. Aan het woord is Anita, ambassadeur voor Samen Sterk sinds medio 2013.

Op het congres ‘Anders denken over psychische aandoeningen’ in 2014 sprak ze voor het eerst in het openbaar over haar bipolaire stoornis. Nog volop aan het herstellen van haar laatste psychose, haalde het spreken voor publiek hele nieuwe kwaliteiten naar boven: ‘Achteraf gezien denk ik: wauw, hoe dééd ik dat? Uit de kast komen, premier Rutte ontmoeten en diverse media-aandacht. Maar het was ook wel even heel erg tanden op elkaar.’

Vliegend

Inmiddels houdt ze regelmatig presentaties over het onderwerp . Zowel haar werk als psycholoog in de hulpverlening en als beleidsadviseur komen goed van pas. ‘Het enthousiasme om stigma rond psychische aandoeningen aan te pakken is er. In elk geval op het gebied van beleid. Maar we moeten anders met elkaar in gesprek dan nu het geval is’, vindt Anita. ‘Verschillende GGZ-instellingen hebben me gevraagd mee te denken over een aanpak. Ze staan vaak positief over de inzet van ervaringsdeskundigen bijvoorbeeld. Tegelijkertijd blijkt het vaak nog best lastig om het tussen de oren te krijgen van de medewerkers. Wat als een team zelf nog niet open staat voor stigma? Als medewerkers onderling nog niet open zijn? Dan valt er eerst nog een en ander te winnen.’

‘Mijn openheid opent deuren en brengt mij juist verder’

Wat Anita erg hielp bij haar eigen herstel is dat er geen enkele druk was van buitenaf. De laatste keer dat het bij haar ‘misging’ was in 2013. Tussen haar tweede en derde psychose zat een flinke periode. Ze was zelf een beetje vergeten hoe heftig het was en had lang nodig om er weer bovenop te komen. Toch lukte dat. Hoe? ‘Vooral door elke dag te nemen zoals die kwam. En hoe lastig ook, toch maar te accepteren dat het is zoals het is’, licht Anita toe. ‘Mijn bedrijfsarts zei destijds ‘je vergelijkt jezelf met vorig jaar, toen je alles bij wijze van spreken vliegend deed. Neem nu eens alles letterlijk met kleine stappen.’ Dat deed ik. Al was het soms best frustrerend: 55-plussers die je in het park voorbij rennen, terwijl ik voorheen fluitend de Zevenheuvelenloop liep!’

Sportschool

Anita herstelde op eigen kracht. Ook had ze veel aan haar omgeving. Vooral aan haar vrienden: ‘Soms kon ik maar één sociaal contact per week aan. Dat ze daarvoor begrip toonden, me belden en er überhaupt waren deed me goed.’
Ook haar iets ‘verdere’ omgeving bleek milder dan ze dacht. Ze was al jaren lid van haar sportschool toen ze door een opname echt even uit beeld verdween. ‘De drempel om te zeggen waarom ik niet was geweest, was heel groot’, aldus Anita: ‘Pure schaamte. Toen ik mijn hardlooptrainer uiteindelijk toch maar inlichtte, merkte ik dat dit meer bij mij lag dan bij de ander. Zijn reactie was: ‘Dan kom je toch gewoon eerst weer eens met ons een kop koffie drinken.’

Ze vindt het nog altijd moeilijk om tegen een wildvreemde te vertellen wat haar kwetsbaarheid is. Dan haalt ze diep adem en kijkt hoe het bij iemand landt: ‘Heel stom, maar elke keer wacht ik weer op een afwijzing. Al weet ik dat dat gevoel er gewoon mag zijn. Je kunt niet voorspellen wat het effect is van jouw openheid. Als jij je maar goed voelt bij wat je onthult. Neem relaties: als ik ging daten had ik altijd het gevoel dat ik een soort geheim bij me droeg. Iets dat ik moest zeggen als ik dacht dat het serieus was. Bij mijn huidige vriend dacht ik dat intuïtief best snel. Dus vertelde ik hem eind date twee over mijn kwetsbaarheid. Zogenaamd tussen neus en lippen door. Dat ik af en toe kan ontregelen en of hij dat wel wilde? Met kloppend hart natuurlijk: hoe reageert hij? Gelukkig stond hij er niet van te kijken. Hij kende het vanuit zijn omgeving, een vriend had het ook. Nu hebben we het over samenwonen! Toch is het spannend om elke keer weer die hobbel te nemen.’

Schoonmoeder

Eind 2015 verscheen Anita ook met haar verhaal in de Margriet, als een van enkele voorgedragen vrouwen door premier Mark Rutte. Haar vriend gaf een exemplaar van het tijdschrift aan zijn moeder. Met daarbij de boodschap: dit is je nieuwe schoondochter. ‘Wat een krachtige vrouw’ was haar reactie, vertelt Anita: ‘Ik was van harte welkom in de familie. Mijn kwetsbaarheid was helemaal geen issue. Meer een gegeven, oh kennelijk heb je dat, maar wie ben jij, als persoon? Dat vonden ze veel interessanter.’

‘Je kunt niet voorspellen wat het effect is van jouw openheid’

De reacties op haar openheid zijn meestal positief als ze het goed inkleedt, zoals Anita zelf zegt. Zo had ik laatst een bestuurlijke bijeenkomst en wist op een gegeven moment ‘nu kan ik het zeggen’. Dat was ook zo, want je merkte aan tafel de kracht van het eigen verhaal. Dat heeft impact, schudt mensen even wakker.’

Vuur

Haar drive om zich als ambassadeur in te zetten voor Samen Sterk komt voort uit haar eerste stigma-ervaring. ‘We hebben het over twintig jaar geleden, maar ik ben destijds écht afgeschreven op mijn psychose. Stoppen met studeren en een beschermde woonvorm met een uitkering, luidde het advies. Ik ondervond zoveel tegenwerking door die diagnose, werd niet meer voor vol aangezien. Als ik toen niet alle adviezen in de wind had geslagen en me door stigma had laten beïnvloeden, was mijn leven heel anders geweest. Ik kwam later in mijn werk mensen tegen die tegelijk met mij waren opgenomen. Heel bizar. Ze hadden geen betaald werk of opleiding en woonden beschermd. Zij hadden wel geluisterd naar hun arts… Heel begrijpelijk, maar zo zonde! Daarom zet ik me nu vol vuur in om openheid rondom psychische aandoeningen te stimuleren. Ik gun iedereen in de GGZ, medewerker en patiënt, dat ze zich beseffen wat voor impact stigma heeft.’

Anita ziet de toekomst positief tegemoet. ‘Pas als je achterom kijkt zie je waar je vandaan komt. Ik zie welke tegenslagen ik heb overwonnen en realiseer me wat dat over mij zegt. Dat geeft moed! Jarenlang dacht ik te moeten zwijgen voor werkgevers en patiënten. Wat blijkt: mijn openheid opent deuren en brengt mij juist verder.’

 

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

7 reacties “‘Pas als je achterom kijkt, zie je waar je vandaan komt’

  1. hoi Anita, onze verhalen lijken wel op elkaar, inclusief de begrijpende en zelfs bewonnderende schoonmoeder! I
    k vind je werk helemaal top, van congres tot Margriet: ik hoop nog veel van je te zien.

  2. Een geweldig verhaal fijn om te lezen dat mensen je waarderen om wie je bent. Ik merk ook dat er steeds meer ervaringsdeskundigen aan het werk kunnen. Vijf jaar geleden durfde ik het ook niet te vertellen nu wel. Door mijn ervaring ben ik geworden wie ik nu ben. Er zijn altijd mensen die argwanent zijn maar zolang wij laten zien wie we zijn en wat we kunnen zullen de oordelen verdwijnen in waardering

  3. Dankjewel lieve Anita voor t inkijkje in jouw leven en herstelproces! Machtig beschreven hoe zelfstigma met je aan de haal kan gaan! Ik neem de voorbeelden mee! Knuf van je collega-ambassadeur ❤️

  4. Beste Anita, bedankt voor het delen van je verhaal! Het is niet gemakkelijk maar je bent een vechter, een sterke vrouw. Mijn complimenten. En bedankt voor je inspiratie, die ik ga gebruiken, in mijn werk en privé.

  5. Ik ben zelf psychisch ernstig ziek geweest in combinatie met burn-out. Toen medicatie niet meer hielp electroshocks gehad, wat mij mn emoties teruggaf. Daarna in kerk en in conferenties van VrijZijn God gaan ervaren, die mij de weg omhoog gewezen heeft. Ook de ziekenzalving ontvangen. Ik ben inmiddels volledig genezen. Ik weet dat God ziekten/afwijkingen kan genezen, soms ook door beschadigingen uit je verleden te herbeleven en los te laten. Soms ook door te verhuizen weg van een bepaalde plaats. Ik spreek en bid vaak met/voor genezing van mensen. Ik merk dat dit vaak helpt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *