‘Stel je voor: je loopt door een stad, straat in, straat uit. En dan in een bepaalde steeg voel je je ineens onveilig, onrustig. Dat gevoel herkent bijna iedereen: “snel doorlopen”, denk je. Het gevoel verandert weer wanneer je eenmaal uit die steeg bent. Het is weer verdwenen.’  Ambassadeur Angelique is 49 jaar oud en werkt als ontwerper bij de gemeente Rotterdam. Als sferologe bij haar onderzoek & ontwerpbureau Begane Grond doet ze onderzoek naar sfeer en ontwerp. ‘Sfeer is er altijd. Iedereen herkent het voorbeeld van de stad. De ene persoon is er wat gevoeliger voor dan de ander. Sommige mensen zijn extreem gevoelig. Zelf ben ik zo gevoelig dat ik sfeer niet alleen vóel maar ook kan zien. Dat is mijn kwetsbaarheid, maar ook mijn kracht en talent.’

‘Ik word boos van stigma. Van het feit dat het niet mogelijk is om op een normale manier te praten over emoties. Ik heb gemerkt dat in onze samenleving  sprake is van een  dualiteit. Alles wordt gewogen en ingedeeld: goed-fout, mooi-lelijk, zwart-wit. Iedereen heeft zo’n eigen weegschaal. Door mijn bevalling kwam ik in een kraambedpsychose en daar bestond de weegschaal niet meer. Daar bestond alleen de sfeer. Ik heb geleerd om beter naar die sfeer te kijken, om te zien hoe iets voelt. Om dat niet meer weg te drukken. Sterker nog, als ontwerper heb ik daar nu mijn werk van gemaakt. In mijn ontwerpen kan ik  rekening houden met de sfeer in een ruimte. En ik wil een brug slaan tussen de maatschappij nu en de wereld van de sfeer,  de wereld die ik beter heb leren kennen tijdens mijn opnameperiode. Ik denk dat we daar gelukkiger van worden.’

Energie zien

‘Ik zag altijd al meer dan een ander’, vertelt Angelique. ‘Dat merkte ik toen ik klein was. Ik zag bijvoorbeeld kleuren bij mensen, dieren of dingen. Ik weet nog dat mijn vader mij op zesjarige leeftijd meenam naar de Kuip in Rotterdam. Daar was zoveel sfeer! Ik werd erin opgezogen. Toen moeilijk om dat onder woorden te brengen. Ik ben tot mijn twintigste naar de thuis wedstrijden van Feyenoord blijven gaan. Ik weet ook nog dat ik riep naar mijn moeder: ‘ik zie dat het regent’, terwijl het weer schitterend was, een strakblauwe lucht. Nu weet ik dat ik de energie zag. Orgon noem je dat. In het Chinees heet het Chi. En ik ben lang niet de enige die dat ziet. Maar als kind moest ik wat ik zag voor mij houden.

‘Ik zag altijd al meer dan een ander, maar als kind moest ik wat ik zag voor mij houden’,

“Angelique doe normaal, dat kan je hier niet zeggen”, werd mij gezegd. Ik was té fantasievol. Voor mij was er een soort tweede wereld. Maar veel mensen wisten hier geen raad mee. Ze gingen mij ontwijken. Dus vanaf ongeveer mijn twaalfde ben ik gestopt het onder woorden te brengen. Ik wilde niet dat mensen mij raar vonden. Maar het stilhouden was geen goede keus. Je snijdt een stukje af van jezelf. En eigenlijk is het zo zonde. Het is een enorm talent. Ik vraag mij wel eens af wat er was gebeurd als ik het ontwikkeld had in plaats van weggestopt. Waar zou ik dan nu staan?

Maak het zichtbaar

Maar goed, ik trok mij dus terug. Ging mij vooral fysiek uiten, bijvoorbeeld door te sporten. Werd KNVB scheidsrechter met 2 diploma’s. In plaats van er creatief mee om te gaan. Gelukkig zijn er tegenwoordig meer hulpmiddelen voor gevoelige kinderen. Ze krijgen nu vaak een stempel, ADHD, hoog sensitief. Ik zeg: maak zichtbaar wat onzichtbaar is. Teken, dans, zing, gebruik je computer. Maar laat het eruit komen. Vindt jouw manier om dat eruit te krijgen.

Sinds een paar jaar noem ik mijzelf sferoloog. Gebruik ik mijn talent om sfeer te zien voor en in mijn werk. Elke plek waar je komt, het bestaat uit energie. En die energie doet iets met je. Daar kan iedereen van profiteren. Zo ben ik nu met een bekende parfumerie aan het ontdekken, welke sfeer zij willen creëren als een klant binnenkomt. Welke behoefte heeft die klant? Hoe geef je de juiste sfeer in die ruimte weer. Waar moet het ontwerp aan voldoen?  Samen creëren we een plek waar de sfeer klopt bij wat men wil uitstralen & ervaren.

Werken in openheid

Op mijn huidige werkplek bij de gemeente Rotterdam is er helaas minder ruimte om over kwetsbaarheden te praten. Er is nog geen openheid. Collega’s onderling delen wel verhalen, maar er wordt weinig gesproken met het ‘hoger’ management.

Op je werk praat je niet over je emoties. Dat is de heersende gedachte. Ik denk daar anders over. Je bent een heel persoon, mét je schaduwkanten. Dat hoef je niet uit te sluiten. Ook dat mag ruimte hebben. Ook dat heeft overigens te maken met sfeer. Je moet jezelf kunnen uiten. Mensen voelen aan wanneer dat niet kan en gaan zich dan anders gedragen; er ontstaan dan juist issues en problemen.’

‘Op je werk praat je niet over je emoties. Dat is de heersende gedachte.’

Als ambassadeur van Samen Sterk probeert Angelique toch het gesprek aan te gaan met haar werkgever. ‘ In november 2016 kon ik burgemeester Aboutaleb  spreken over prettige en onprettige plekken in de stad Rotterdam. Hij vroeg mij wat de ingrediënten zijn van die  plekken. De inrichting van straten, pleinen en parken beïnvloedt ons gedrag. We voelen ons binnen 0.2 seconden veilig of niet. Binnen 0.8 seconde hebben onze linker hersenen hier rationele argumenten bij gevonden en een verhaal gemaakt. Door het gevoel van uitsluiting, en dat herken ik ook vanuit het leven met een psychische kwetsbaarheid, voelen we ons er wel of niet welkom. We gaan weg, vechten of bevriezen. Kortom: materialen (levend en dood), vormen, kleuren en licht creëren sferen die uitsluiting of omarming geven. Dit speelt op een energetisch niveau en geeft betekenis aan een plek.

Betekenis

Over haar eigen kwetsbaarheid is Angelique open. Ze heeft een bipolaire stoornis. Angelique geeft betekenis aan al haar pieken en dalen. ‘Alle trauma’s in mijn leven heb ik nodig gehad. Ik heb 13 trauma’s meegemaakt, om hier mee om te gaan zijn mijn manieën een ontlading geweest.  Alsof de menselijke natuur de diepten compenseert met de hoogten. Mijn manieën leerden mij om beter te voelen: dit is mijn grens. Wat kan wel, wat kan niet. Ik vind nu balans. De depressie was een hel, het is erger dan opgesloten zitten in een isoleercel. Een van de moeilijkste dingen in mijn leven. Ik kon niet meer verbinden, niet met mijn man, mijn dochter, mijn spullen. Alles was stom en lelijk.

Het lukte mij uiteindelijk om een lichtpunt te creëren; lichtpunten zijn altijd te vinden. Ik probeerde dat puntje met visualisatie en meditatie groter te maken. Op een dag kreeg ik het idee om boeketten te maken van materialen, dus zonder bloemen. Zo maakte ik 100 boeketten, een schoonmaakboeket, naaigarenboeket, een hondenspullenboeket. De boeketten zette ik op een website. Het heeft mij gered. Ik kwam weer terug bij mijn gevoel. Het openbreken en ontwikkelen van mijn talent, het (h)erkennen, proeven en durven zien van sferen maakte mij heel. Het maakt mij tot wie ik ben, ook al begrijp ik dat veel mensen dat een beetje vreemd vinden.

Proef de sfeer

De boodschap die ik mensen wil meegeven is: Proef de sfeer! Sta er bij stil en ga na wat je voelt. Overal zijn sferen, samen geven wij deze vorm. Wij maken zélf de maatschappij. Het is niet alleen dé overheid of dé ggz, wij doen het met zijn allen. Wat zou er gebeuren als we geluk centraal zetten. Als we met zijn allen gaan vragen aan elkaar: ben jij al gelukkig vandaag in plaats van hoe gaat het met je? Daar wil ik héél graag naar toe.’

Lees meer over het werk van Angelique op haar website.
www.beganegrond.nl & www.begingewoon.nl

4 reacties “‘Sfeer kun je voelen, maar ook zien!’

  1. Mooi verhaal en ik denken dikwijls erg herkenbaar voor mensen die op wat voor manier dan ook gevoelig zijn afgestemd. Juist die eigenschap lijkt voor mensen in psychische nood dikwijls erg helpend te zijn als het op verbinding aankomt. Inderdaad een gave dus en één om trots op te zijn. Het leren gebruik maken hiervan is ontzettend waardevol denk en hoop ik.
    Hoop er eens verder met je over te mogen praten bij samen sterk zonder stigma.
    Vriendelijke groet

  2. Dank je wel Angelique, geweldig dat je jouw kracht en kwetsbaarheid bundelt. Hetgeen jij schrijft over wij maken zelf de maatschappij is voor mij de realiteit. Het aanvoelen en verwoorden van sferen wordt in algemene zin niet in dank ontvangen, is mijn ervaring. Helaas zijn vele mensen bang voor hun eigen gevoel en kracht waardoor men soms ziek en heel angstig wordt.
    Zolang de mens zich klein maakt en zich afhankelijk maakt van overheden en opgelegde systemen blijft de donkere kant van het leven bestaan. Zet jezelf in het licht van het leven zoals jij hebt gedaan en nog steeds doet. Veel plezier Angelique en laat je liefdevolle licht schijnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *