Als activeringscoach van mensen met een psychiatrisch heden of verleden , voelt ambassadeur Mike zich verbonden met de doelgroep: ‘Het is mij overkomen. Het kan jou ook overkomen. Daarmee is je leven toch niet afgelopen?!’

Hij heeft bewondering voor de mensen die toch uit bed stappen en de fiets pakken om naar de dagbesteding toe te komen: ‘Ik heb veel aandacht en interesse voor hun verhaal. Ook al is die tijd er vaak niet, ik doe het wel. En ik kijk niet zozeer naar wat iemand allemaal niet kan, maar vooral naar wat iemand nog wel kan. Om van daaruit weer te gaan bouwen’ Zijn eigen jeugd ervaarde hij als onveilig en traumatisch. Dat leidde er toe dat hij jarenlang een laag zelfbeeld had: ‘Ik ontwikkelde wel een soort pantser ‘niemand die mij nog kan kwetsen’. Daarmee was ik niet de meest genietbare persoon in gezelschap.’

Twaalf ambachten, dertien ongelukken

Hij deed het gymnasium en ging studeren. Toch raakte hij op een gegeven moment van zijn padje af, zoals hij het zelf zegt: ‘Studeren ging niet meer. Als je vooral bezig bent met vragen over leven en dood, is het lastig om je te verdiepen in een mechanicavraagstuk. Wat me hielp was sporten. Nog steeds vind ik dat een ongedwongen manier om in contact te komen met anderen. Ook begon ik als student met schrijven. Blijkbaar had ik daar wel gevoel voor, want ik kreeg veel waardering. Uiteindelijk was het weliswaar een beetje twaalf ambachten, dertien ongelukken, maar de rode draad is toch wel werken in de horeca, aangevuld met sportjournalistiek en onderwijs.’

In een sollicitatiebrief voor een nieuw op te zetten dagbestedingsproject in de horeca, schreef Mike ooit: ik heb een bijzondere affiniteit met de doelgroep. ‘Daar ben ik wel op uitgepikt’, licht hij lachend toe. ‘In het gesprek vertelde ik dat ik ervaringsdeskundige ben. Mijn drijfveer voor de baan was dat ik zelf heb gemerkt hoe belangrijk het is voor je herstel dat je actief bent. Dat heeft mij ook geholpen, mijn eigenwaarde knapte er flink van op.’

‘Bijzondere affiniteit met de doelgroep’

Niet mee te koop

Een van zijn eerste ervaringen met stigma was toen hij wilde solliciteren op een voorlichters-functie: ‘Vroeger stotterde ik behoorlijk. Daarom hield mijn toenmalige manager het tegen: dat kon ik vast niet.’ Ook in het dorp waar hij vandaan komt kreeg hij het deksel op zijn neus: ‘Tijdens mijn studietijd ben ik twee keer opgenomen. Als ik dan een weekend thuis was, kwam ik natuurlijk mensen tegen in het dorp of op de tennisclub. Als ze me vroegen hoe het was en ik zei ‘niet zo goed, ik ben opgenomen’, dan hadden ze altijd ineens haast. Dat vond ik echt niet leuk. Alsof je ineens niet meer bestaat. Later werd ik lid van een studentenvereniging. Toen heb ik er bewust niet meer al te veel mee te koop gelopen.’

Gelukkig heeft hij ook omgekeerde, positieve ervaringen. Bijvoorbeeld toen hij aan de slag ging voor een landelijk sportmagazine: ‘Ik wilde klein beginnen had ik aangegeven. Dat was goed. Maar nee hoor, ik mocht gelijk aan de slag met een paar pagina’s tellend artikel. Ook ben ik een keer gevraagd om les te gaan geven. Ik keek op die vraag eerst naar links en naar rechts en reageerde vervolgens met: ‘Oh, je hebt het echt tegen mij?’ En vervolgens zei ik: ‘Nou, als jij er vertrouwen in hebt…’Ik had altijd een beetje een passieve houding, dacht minderwaardig over mezelf. Ik ben hem dan ook eeuwig dankbaar: daarna had ik veel meer zelfvertrouwen.’

‘Ik ben hem eeuwig dankbaar’

Intellectuele ei

Mike heeft inmiddels een soort modus gevonden en zijn spontaniteit deels hervonden. Soms zelfs zo dat hij zich moet verontschuldigen, omdat hij er iets heeft uitgeflapt: ‘Het gaat nog altijd over balans zoeken. Wat wel nog altijd pijn doet, is dat ik werk onder mijn niveau. Ook al vind ik het leuk om te doen. Ik heb universitair werk- en denkniveau, maar een baan op mbo-niveau. Dat schuurt, want daarin kan ik mijn intellectuele ei niet altijd kwijt. Daar had ik last van, dus ben ik gaan bridgen!

Daarnaast ben ik verschillend vrijwilligerswerk gaan doen. Ik vind dat je het verplicht bent aan jezelf om iets te doen met je talenten. En ik ben ambassadeur voor Samen Sterk zonder Stigma. Ik vind het belangrijk dat er voor iedereen een plek is op deze aardkloot. We moeten stoppen met generaliseren en stigmatiseren. Iedereen verdient een kans.’

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

[gravityform id="2" title="true" description="true"]

Als activeringscoach van mensen met een psychiatrisch heden of verleden , voelt ambassadeur Mike zich verbonden met de doelgroep: ‘Het is mij overkomen. Het kan jou ook overkomen. Daarmee is je leven toch niet afgelopen?!’

Hij heeft bewondering voor de mensen die toch uit bed stappen en de fiets pakken om naar de dagbesteding toe te komen: ‘Ik heb veel aandacht en interesse voor hun verhaal. Ook al is die tijd er vaak niet, ik doe het wel. En ik kijk niet zozeer naar wat iemand allemaal niet kan, maar vooral naar wat iemand nog wel kan. Om van daaruit weer te gaan bouwen’ Zijn eigen jeugd ervaarde hij als onveilig en traumatisch. Dat leidde er toe dat hij jarenlang een laag zelfbeeld had: ‘Ik ontwikkelde wel een soort pantser ‘niemand die mij nog kan kwetsen’. Daarmee was ik niet de meest genietbare persoon in gezelschap.’

Twaalf ambachten, dertien ongelukken

Hij deed het gymnasium en ging studeren. Toch raakte hij op een gegeven moment van zijn padje af, zoals hij het zelf zegt: ‘Studeren ging niet meer. Als je vooral bezig bent met vragen over leven en dood, is het lastig om je te verdiepen in een mechanicavraagstuk. Wat me hielp was sporten. Nog steeds vind ik dat een ongedwongen manier om in contact te komen met anderen. Ook begon ik als student met schrijven. Blijkbaar had ik daar wel gevoel voor, want ik kreeg veel waardering. Uiteindelijk was het weliswaar een beetje twaalf ambachten, dertien ongelukken, maar de rode draad is toch wel werken in de horeca, aangevuld met sportjournalistiek en onderwijs.’

In een sollicitatiebrief voor een nieuw op te zetten dagbestedingsproject in de horeca, schreef Mike ooit: ik heb een bijzondere affiniteit met de doelgroep. ‘Daar ben ik wel op uitgepikt’, licht hij lachend toe. ‘In het gesprek vertelde ik dat ik ervaringsdeskundige ben. Mijn drijfveer voor de baan was dat ik zelf heb gemerkt hoe belangrijk het is voor je herstel dat je actief bent. Dat heeft mij ook geholpen, mijn eigenwaarde knapte er flink van op.’

‘Bijzondere affiniteit met de doelgroep’

Niet mee te koop

Een van zijn eerste ervaringen met stigma was toen hij wilde solliciteren op een voorlichters-functie: ‘Vroeger stotterde ik behoorlijk. Daarom hield mijn toenmalige manager het tegen: dat kon ik vast niet.’ Ook in het dorp waar hij vandaan komt kreeg hij het deksel op zijn neus: ‘Tijdens mijn studietijd ben ik twee keer opgenomen. Als ik dan een weekend thuis was, kwam ik natuurlijk mensen tegen in het dorp of op de tennisclub. Als ze me vroegen hoe het was en ik zei ‘niet zo goed, ik ben opgenomen’, dan hadden ze altijd ineens haast. Dat vond ik echt niet leuk. Alsof je ineens niet meer bestaat. Later werd ik lid van een studentenvereniging. Toen heb ik er bewust niet meer al te veel mee te koop gelopen.’

Gelukkig heeft hij ook omgekeerde, positieve ervaringen. Bijvoorbeeld toen hij aan de slag ging voor een landelijk sportmagazine: ‘Ik wilde klein beginnen had ik aangegeven. Dat was goed. Maar nee hoor, ik mocht gelijk aan de slag met een paar pagina’s tellend artikel. Ook ben ik een keer gevraagd om les te gaan geven. Ik keek op die vraag eerst naar links en naar rechts en reageerde vervolgens met: ‘Oh, je hebt het echt tegen mij?’ En vervolgens zei ik: ‘Nou, als jij er vertrouwen in hebt…’Ik had altijd een beetje een passieve houding, dacht minderwaardig over mezelf. Ik ben hem dan ook eeuwig dankbaar: daarna had ik veel meer zelfvertrouwen.’

‘Ik ben hem eeuwig dankbaar’

Intellectuele ei

Mike heeft inmiddels een soort modus gevonden en zijn spontaniteit deels hervonden. Soms zelfs zo dat hij zich moet verontschuldigen, omdat hij er iets heeft uitgeflapt: ‘Het gaat nog altijd over balans zoeken. Wat wel nog altijd pijn doet, is dat ik werk onder mijn niveau. Ook al vind ik het leuk om te doen. Ik heb universitair werk- en denkniveau, maar een baan op mbo-niveau. Dat schuurt, want daarin kan ik mijn intellectuele ei niet altijd kwijt. Daar had ik last van, dus ben ik gaan bridgen!

Daarnaast ben ik verschillend vrijwilligerswerk gaan doen. Ik vind dat je het verplicht bent aan jezelf om iets te doen met je talenten. En ik ben ambassadeur voor Samen Sterk zonder Stigma. Ik vind het belangrijk dat er voor iedereen een plek is op deze aardkloot. We moeten stoppen met generaliseren en stigmatiseren. Iedereen verdient een kans.’

lees verder

 

Wil je het als eerste weten als er een nieuw verhaal online is? Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

2 reacties “‘Verplicht iets doen met je talenten’

  1. Ik lees verplicht iets doen met je talenten en ervaringen delen.
    Ik ben zelf zwaar psychisch patiënt geweest. In combinatie met burn-out. Was een zombie. Medicatie hielp totaal niet. Aan de elektroshocks geëindigd. Huwelijk erdoor gestrand. Na de shocks weer emoties als huilen en lachen, maar nog niet in balans en nog wel medicatie. Inzicht gekregen dat ik een demonische depressie gehad heb. God heeft me bevrijd en geeft mij kracht en stuur voor herstel in een nieuw leven. Ik slik totaal geen medicatie meer. Ik weet dat bidden helpt en bid ook voor bevrijding/genezing van mensen en merk dat dit vaak helpt. Ervaring dat mensen door één aanraking door God genezen zijn of een weg van genezing/herstel kunnen inslaan. Ik bezoek ook bevrijdingsconferenties en gebedsgenezingen waar ik veel zieke/gekwetste mensen zie opknappen/opbloeien. Gr.

    1. re ha Lowieke,

      Dat “verplicht” is vooral figuurlijk bedoeld. Om je een beetje senang tre kunnen voelen is het gewoon een goed idee om ook dingen te doen waar je voldoening uit haalt.
      Voor jou ligt dat kennelijk in het geloof. Nou, prima. En mooi dat ook jij een modus hebt gevonden.

      Mike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *