Na een crisisopname in 1999 moet ze stoppen met haar hbo-opleiding CMV. Ze is depressief en suïcidaal. Er volgen twee jaar opnames met uiteindelijk de diagnoses ptss, dysthymestoornis en later ook binge eating disorder. Ze besluit zelf om te stoppen met haar behandeling. Nynke gaat vrijwilligerswerk doen en solliciteert na een tijd met succes naar een betaalde baan. Na een aantal banen heeft ze nu haar eigen bedrijf op het gebied van shared reading, coaching en organisatieadvies in zorg en welzijn.

Ze verwacht niet dat ze 100% zal herstellen, zeker niet genezen. Er blijft altijd iets op de loer liggen. Maar ze gaat ervoor en weet dat ze helemaal mee kan draaien. Dat doet ze nu al.

Het is haar ambitie om een masteropleiding te doen. Haar voorkeur ligt bij het werken in de non-profit sector. Maar ze sluit niets uit. Haar sterke punten - overtuigingskracht en het op alle (werk)niveaus kunnen aansluiten - komen ook in de profit sector van pas.

Een droom? Mijn aandoening heeft grote dromen gerelativeerd. Ik wil het leven omarmen zoals het is, hier en nu.

Onderscheid mag er zijn, maar dan meer in wat je nodig hebt om je werk goed te kunnen doen en dat geldt voor iedereen in een bedrijf of organisatie.

Ze wil werkgevers op het hart drukken om weerstanden en stigma’s te overstijgen als ze mensen moeten beoordelen op geschiktheid voor aangeboden functies en opdrachten. Uitdrukkelijk sluit ze werkgevers in de ggz en de zorg niet uit als het gaat om die oproep. Ze ziet dat ook binnen die sectoren, tegen de verwachting in, stigmatisering helaas nog vaak plaatsvindt. Managers en teams vinden het niet zelden lastig als iemand even anders functioneert of misschien even anders werkt dan de standaard. Openheid is noodzakelijk, maar die komt er pas als de werksituatie veilig is en er ruimte is voor begrip voor het anders zijn: beoordeel iemand gewoon op zijn werk, op wat hij/zij laat zien: net zoals je bij een ander zou doen. Juist het maken van onderscheid op dat stuk zorgt voor vooroordelen. Onderscheid mag er zijn, maar dan meer in wat je nodig hebt om je werk goed te kunnen doen en dat geldt voor iedereen in een bedrijf of organisatie. Mensen met een psychische aandoening hebben ook een eigen verantwoordelijkheid: weet wat je wel en niet kunt en wat je nodig hebt: wees hier helder in.

VERDER LEZEN

 

[gravityform id="2" title="true" description="true"]

Na een crisisopname in 1999 moet ze stoppen met haar hbo-opleiding CMV. Ze is depressief en suïcidaal. Er volgen twee jaar opnames met uiteindelijk de diagnoses ptss, dysthymestoornis en later ook binge eating disorder. Ze besluit zelf om te stoppen met haar behandeling. Nynke gaat vrijwilligerswerk doen en solliciteert na een tijd met succes naar een betaalde baan. Na een aantal banen heeft ze nu haar eigen bedrijf op het gebied van shared reading, coaching en organisatieadvies in zorg en welzijn.

Ze verwacht niet dat ze 100% zal herstellen, zeker niet genezen. Er blijft altijd iets op de loer liggen. Maar ze gaat ervoor en weet dat ze helemaal mee kan draaien. Dat doet ze nu al.

Het is haar ambitie om een masteropleiding te doen. Haar voorkeur ligt bij het werken in de non-profit sector. Maar ze sluit niets uit. Haar sterke punten – overtuigingskracht en het op alle (werk)niveaus kunnen aansluiten – komen ook in de profit sector van pas.

Een droom? Mijn aandoening heeft grote dromen gerelativeerd. Ik wil het leven omarmen zoals het is, hier en nu.

Onderscheid mag er zijn, maar dan meer in wat je nodig hebt om je werk goed te kunnen doen en dat geldt voor iedereen in een bedrijf of organisatie.

Ze wil werkgevers op het hart drukken om weerstanden en stigma’s te overstijgen als ze mensen moeten beoordelen op geschiktheid voor aangeboden functies en opdrachten. Uitdrukkelijk sluit ze werkgevers in de ggz en de zorg niet uit als het gaat om die oproep. Ze ziet dat ook binnen die sectoren, tegen de verwachting in, stigmatisering helaas nog vaak plaatsvindt. Managers en teams vinden het niet zelden lastig als iemand even anders functioneert of misschien even anders werkt dan de standaard. Openheid is noodzakelijk, maar die komt er pas als de werksituatie veilig is en er ruimte is voor begrip voor het anders zijn: beoordeel iemand gewoon op zijn werk, op wat hij/zij laat zien: net zoals je bij een ander zou doen. Juist het maken van onderscheid op dat stuk zorgt voor vooroordelen. Onderscheid mag er zijn, maar dan meer in wat je nodig hebt om je werk goed te kunnen doen en dat geldt voor iedereen in een bedrijf of organisatie. Mensen met een psychische aandoening hebben ook een eigen verantwoordelijkheid: weet wat je wel en niet kunt en wat je nodig hebt: wees hier helder in.

VERDER LEZEN

 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief