"De verpleegkundige was eerst heel aardig en meelevend,” vertelt Mirte, “maar vlak voordat de deuren van de ambulance dicht gingen zei een politieagent: ‘Ze heeft het wel zelf gedaan’. De houding van de verpleeg kundige sloeg totaal om. Mijn moeder dacht op dat moment: Wij gaan het dus niet vertellen. Dat was later ook het advies van de hulpverleners: zwijg er maar over, zeg maar dat het kortsluiting was." In Infocus, het blad van de Vereniging van Mensen met Brandwonden, vertelt ambassadeur Mirte het echte verhaal over haar brandwonden. En over haar besluit er voortaan open over te zijn.

Door: Frits Haasjes

Tijdens de Brandwondendag in oktober vorig jaar ontmoette ik Mirte in een gespreksgroep. Zij vertelde toen hoe ze er toe was gekomen na tien jaar het echte verhaal over haar brandwonden te kunnen vertellen. Na afloop vroeg ik of zij wilde meewerken aan een interview. Het werd een indringend gesprek bij haar thuis. Mirte vertelde over haar jeugd, haar ambities, haar drang naar perfectie en over hoe dit uiteindelijk tot dat ene bijna fatale moment leidde. En over haar besluit er voortaan open over te zijn.

Eenzaam

"Aanvankelijk was het misschien ook wel het beste om kortsluiting als oorzaak te noemen, omdat dat beter zou zijn voor mijn toekomst", vervolgt Mirte. "Maar ik ben in die leugen blijven hangen. Ik vertelde mijn beste vriendin pas elf jaar later wat er gebeurd was. Je hebt al een probleem omdat je littekens hebt en dan moet je er ook nog eens over liegen. Hoe eenzaam word je dan? Mijn echte herstel is pas tien jaar later ingegaan, op het moment dat ik begon te praten over wat er gebeurd was."

Depressie

De drang om zichzelf te bewijzen had Mirte al van jongs af aan. Ze vertelt over haar jeugd en over haar streven om een perfecte dochter te zijn. "Ik deed enorm mijn best, maar was heel bang om te falen. Na mijn middelbare school wilde ik grafisch ontwerper worden en werd aangenomen op de Kunstacademie. Het was een ontzettend zwaar eerste jaar. Ik haalde mijn propedeuse, maar kwam ziek in bed te liggen, ik was hartstikke depressief en werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis."

"De behandeling daar hielp niet echt, want ik bleef maar doorgaan met mezelf te bewijzen. Ik kreeg een vriend en rondde de kunstacademie met succes af, maar besloot om een stapje terug te doen en een administratieve baan te zoeken in plaats van ontwerper te worden in de harde reclamewereld. Maar ook dit eenvoudiger werk kon ik niet aan, omdat ik nog steeds depressief was."

Impuls

Mirte werd steeds depressiever en op een avond, haar ouders waren naar een feestje, leidde dit tot een bijna fatale daad. "Ik wilde en ik kon niet meer. In een impuls haalde ik wasbenzine uit de garage, overgoot ik mezelf in de huiskamer en stak het aan. Maar ik schrok, want ook de dingen om mij heen vlogen in brand en onze hond was in huis. Ik ben toen naar buiten gerend, heb 112 gebeld, heb naar de buurvrouw geroepen dat onze hond nog in huis was en ben bij haar onder de douche gesprongen. Gelukkig heeft de brandweer de hond kunnen redden."

Afgeschreven

Mirte werd opgenomen in het brandwondencentrum in Aken. Over de medische behandeling is zij vol lof. Toch ging het psychisch niet goed met haar. Een jaar na het brandongeluk werd Mirte opgenomen op een psychiatrische afdeling. En in plaats van dat ze kon praten over wat er gebeurd was, werd ze volgestopt met pillen. Door de medicatie kwam ze veertig kilo aan.

Er was zelfs een psychotherapeut die zei: "Ja, ik ben ook wel eens verward, maar dan steek je jezelf nog niet in brand"

De behandelingen sloegen echter niet aan. Er was zelfs een psychotherapeut die zei: "Ja, ik ben ook wel eens verward, maar dan steek je jezelf nog niet in brand". "Dat was voor mij het bewijs dat ik afgeschreven was als mens, dat ik niets waard was. Het enige waar ik mij nog in kon bewijzen was mijn werk, dus ik startte al snel mijn eigen zaak. Uiteindelijk had ik daar nog acht vrijwilligersbaantjes bij om maar te laten zien dat ik iets kon."

Vlak na haar ongeluk werd Mirte lid van onze Vereniging. Ze nam deel aan een gespreksgroep voor mensen met psychosen en bezocht de landelijke brandwondendag. Echt op haar plek voelde zij zich er niet. "Ik zag veel mensen die ernstig verbrand waren, maar er niet bewust voor gekozen hadden en dat, dacht ik toen, had ik wel. Ik had er zelf schuld aan, ik voelde me geen lotgenoot. Het heeft tien jaar geduurd, voordat ik inzag dat het door mijn ziekte, mijn psychische kwetsbaarheid, kwam. Tien jaar, voordat ik inzag dat ik toen erg verward was en er mezelf niet meer de schuld van hoefde te geven. Toen ben ik pas gaan vechten, denk ik."

Fotoshoot

Toen Mirte ruim twee jaar geleden op Facebook de oproep zag van fotograaf Jan van Beijnhem aarzelde ze daarom niet. Hij zocht modellen voor het fotoproject Marks of Pride and Beauty. "Ik dacht het is nu tien jaar geleden, ik laat die foto maken en dan ben ik er verder klaar mee. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Tijdens de eerste fotosessie zei Jan: ‘Wat zie je er prachtig en moedig uit’. Ik voelde dat zelf niet zo. Ik dacht: hoe kun je dat nu zien? Tevens kwamen de emoties van toen weer sterk omhoog. Ik had mijn ongeluk nog steeds niet ver werkt en had het nog geen plekje gegeven. Het gaf me echter wel vertrouwen om in therapie te gaan en er keihard voor te gaan. Mijn herstel is tijdens die therapie pas echt begonnen, vooral ook omdat ik leerde te vertellen wat er met mij was gebeurd. Na die therapie ben ik weer naar Jan gegaan voor nieuwe foto’s. Het verschil met de eerste foto’s, de metamorfose die je ziet, spreekt voor zich."

Er is één ding zwaarder dan het hebben van een psychische kwetsbaarheid, dat is doen alsof je geen psychische kwetsbaarheid hebt.

Ervaringsdeskundige

"Inmiddels werk ik als ervaringsdeskundige op een gesloten afdeling van een ziekenhuis. Ik bied hoop aan mensen die zich (volledig) hopeloos voelen en laat zien dat er ook na zware tijden een mooi leven kan zijn. Ik wil en kan als lotgenoot een goed luisterend oor bieden. Ik heb hier ook een speciale training voor gevolgd. Mijn motto is daarbij: delen is helen, praten en openheid helpt."

Heel recent werd Mirte ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma. Deze stichting streeft naar meer openheid over psychische aandoeningen om zo het stigma te verminderen. "Ik hoop er zo aan bij te dragen, dat andere mensen ook open durven te zijn, zodat zij niet zo’n lange weg hoeven te gaan als ik. Er is namelijk één ding zwaarder dan het hebben van een psychische kwetsbaarheid, dat is doen alsof je geen psychische kwetsbaarheid hebt. Daarom ben ik voortaan eerlijk als mensen ernaar vragen. Het is niet zo dat ik het zo maar overal vertel. Want het was ook een huisbrand. Daar zeg ik niets verkeerds mee. Maar als ik contact met iemand heb, waarvan ik denk die wil ik bij mij houden, dan ben ik eerlijk, want ik vertel niets liever dan de waarheid. Ik hoop dan ook dat de hulpverlening ons anders gaat zien. Ik was een verward mens op dat moment, maar ik was wel een mens, behandel ons dan ook alsjeblieft als mens."

meer lezen?

“De verpleegkundige was eerst heel aardig en meelevend,” vertelt Mirte, “maar vlak voordat de deuren van de ambulance dicht gingen zei een politieagent: ‘Ze heeft het wel zelf gedaan’. De houding van de verpleeg kundige sloeg totaal om. Mijn moeder dacht op dat moment: Wij gaan het dus niet vertellen. Dat was later ook het advies van de hulpverleners: zwijg er maar over, zeg maar dat het kortsluiting was.” In Infocus, het blad van de Vereniging van Mensen met Brandwonden, vertelt ambassadeur Mirte het echte verhaal over haar brandwonden. En over haar besluit er voortaan open over te zijn.

Door: Frits Haasjes

Tijdens de Brandwondendag in oktober vorig jaar ontmoette ik Mirte in een gespreksgroep. Zij vertelde toen hoe ze er toe was gekomen na tien jaar het echte verhaal over haar brandwonden te kunnen vertellen. Na afloop vroeg ik of zij wilde meewerken aan een interview. Het werd een indringend gesprek bij haar thuis. Mirte vertelde over haar jeugd, haar ambities, haar drang naar perfectie en over hoe dit uiteindelijk tot dat ene bijna fatale moment leidde. En over haar besluit er voortaan open over te zijn.

Eenzaam

“Aanvankelijk was het misschien ook wel het beste om kortsluiting als oorzaak te noemen, omdat dat beter zou zijn voor mijn toekomst”, vervolgt Mirte. “Maar ik ben in die leugen blijven hangen. Ik vertelde mijn beste vriendin pas elf jaar later wat er gebeurd was. Je hebt al een probleem omdat je littekens hebt en dan moet je er ook nog eens over liegen. Hoe eenzaam word je dan? Mijn echte herstel is pas tien jaar later ingegaan, op het moment dat ik begon te praten over wat er gebeurd was.”

Depressie

De drang om zichzelf te bewijzen had Mirte al van jongs af aan. Ze vertelt over haar jeugd en over haar streven om een perfecte dochter te zijn. “Ik deed enorm mijn best, maar was heel bang om te falen. Na mijn middelbare school wilde ik grafisch ontwerper worden en werd aangenomen op de Kunstacademie. Het was een ontzettend zwaar eerste jaar. Ik haalde mijn propedeuse, maar kwam ziek in bed te liggen, ik was hartstikke depressief en werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis.”

“De behandeling daar hielp niet echt, want ik bleef maar doorgaan met mezelf te bewijzen. Ik kreeg een vriend en rondde de kunstacademie met succes af, maar besloot om een stapje terug te doen en een administratieve baan te zoeken in plaats van ontwerper te worden in de harde reclamewereld. Maar ook dit eenvoudiger werk kon ik niet aan, omdat ik nog steeds depressief was.”

Impuls

Mirte werd steeds depressiever en op een avond, haar ouders waren naar een feestje, leidde dit tot een bijna fatale daad. “Ik wilde en ik kon niet meer. In een impuls haalde ik wasbenzine uit de garage, overgoot ik mezelf in de huiskamer en stak het aan. Maar ik schrok, want ook de dingen om mij heen vlogen in brand en onze hond was in huis. Ik ben toen naar buiten gerend, heb 112 gebeld, heb naar de buurvrouw geroepen dat onze hond nog in huis was en ben bij haar onder de douche gesprongen. Gelukkig heeft de brandweer de hond kunnen redden.”

Afgeschreven

Mirte werd opgenomen in het brandwondencentrum in Aken. Over de medische behandeling is zij vol lof. Toch ging het psychisch niet goed met haar. Een jaar na het brandongeluk werd Mirte opgenomen op een psychiatrische afdeling. En in plaats van dat ze kon praten over wat er gebeurd was, werd ze volgestopt met pillen. Door de medicatie kwam ze veertig kilo aan.

Er was zelfs een psychotherapeut die zei: “Ja, ik ben ook wel eens verward, maar dan steek je jezelf nog niet in brand”

De behandelingen sloegen echter niet aan. Er was zelfs een psychotherapeut die zei: “Ja, ik ben ook wel eens verward, maar dan steek je jezelf nog niet in brand”. “Dat was voor mij het bewijs dat ik afgeschreven was als mens, dat ik niets waard was. Het enige waar ik mij nog in kon bewijzen was mijn werk, dus ik startte al snel mijn eigen zaak. Uiteindelijk had ik daar nog acht vrijwilligersbaantjes bij om maar te laten zien dat ik iets kon.”

Vlak na haar ongeluk werd Mirte lid van onze Vereniging. Ze nam deel aan een gespreksgroep voor mensen met psychosen en bezocht de landelijke brandwondendag. Echt op haar plek voelde zij zich er niet. “Ik zag veel mensen die ernstig verbrand waren, maar er niet bewust voor gekozen hadden en dat, dacht ik toen, had ik wel. Ik had er zelf schuld aan, ik voelde me geen lotgenoot. Het heeft tien jaar geduurd, voordat ik inzag dat het door mijn ziekte, mijn psychische kwetsbaarheid, kwam. Tien jaar, voordat ik inzag dat ik toen erg verward was en er mezelf niet meer de schuld van hoefde te geven. Toen ben ik pas gaan vechten, denk ik.”

Fotoshoot

Toen Mirte ruim twee jaar geleden op Facebook de oproep zag van fotograaf Jan van Beijnhem aarzelde ze daarom niet. Hij zocht modellen voor het fotoproject Marks of Pride and Beauty. “Ik dacht het is nu tien jaar geleden, ik laat die foto maken en dan ben ik er verder klaar mee. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Tijdens de eerste fotosessie zei Jan: ‘Wat zie je er prachtig en moedig uit’. Ik voelde dat zelf niet zo. Ik dacht: hoe kun je dat nu zien? Tevens kwamen de emoties van toen weer sterk omhoog. Ik had mijn ongeluk nog steeds niet ver werkt en had het nog geen plekje gegeven. Het gaf me echter wel vertrouwen om in therapie te gaan en er keihard voor te gaan. Mijn herstel is tijdens die therapie pas echt begonnen, vooral ook omdat ik leerde te vertellen wat er met mij was gebeurd. Na die therapie ben ik weer naar Jan gegaan voor nieuwe foto’s. Het verschil met de eerste foto’s, de metamorfose die je ziet, spreekt voor zich.”

Er is één ding zwaarder dan het hebben van een psychische kwetsbaarheid, dat is doen alsof je geen psychische kwetsbaarheid hebt.

Ervaringsdeskundige

“Inmiddels werk ik als ervaringsdeskundige op een gesloten afdeling van een ziekenhuis. Ik bied hoop aan mensen die zich (volledig) hopeloos voelen en laat zien dat er ook na zware tijden een mooi leven kan zijn. Ik wil en kan als lotgenoot een goed luisterend oor bieden. Ik heb hier ook een speciale training voor gevolgd. Mijn motto is daarbij: delen is helen, praten en openheid helpt.”

Heel recent werd Mirte ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma. Deze stichting streeft naar meer openheid over psychische aandoeningen om zo het stigma te verminderen. “Ik hoop er zo aan bij te dragen, dat andere mensen ook open durven te zijn, zodat zij niet zo’n lange weg hoeven te gaan als ik. Er is namelijk één ding zwaarder dan het hebben van een psychische kwetsbaarheid, dat is doen alsof je geen psychische kwetsbaarheid hebt. Daarom ben ik voortaan eerlijk als mensen ernaar vragen. Het is niet zo dat ik het zo maar overal vertel. Want het was ook een huisbrand. Daar zeg ik niets verkeerds mee. Maar als ik contact met iemand heb, waarvan ik denk die wil ik bij mij houden, dan ben ik eerlijk, want ik vertel niets liever dan de waarheid. Ik hoop dan ook dat de hulpverlening ons anders gaat zien. Ik was een verward mens op dat moment, maar ik was wel een mens, behandel ons dan ook alsjeblieft als mens.”

meer lezen?