“Sinds ik mijn syndroom en dwang omarm als iets wat bij me hoort en dat maar gewoon laat zien, gebeuren er de mooiste dingen”, schrijft Samen Sterk-ambassadeur Carry op haar blog. Ze gaat binnenkort twee maanden door Nederland zwerven en schrijven over haar ontmoetingen. Maak alvast kennis met Carry via haar eerste blog over haar tocht.

Het is rond! Ik zal mijn tocht ook lopen als ambassadeur voor Samen Sterk zonder Stigma.

​Afgelopen vrijdag woonde ik de eerste bijeenkomst bij met nieuwe toekomstige ambassadeurs. Mensen die allemaal een psychische aandoening hebben en zich in willen zetten om stigmatisering om te zetten naar begrip en openheid. Het was fijn, ook al vond ik het moeilijk om tijdens de dag zelf echt te genieten. Nog veel spanning. ​Maar o wat een ruimte, om te weten dat iedereen begrip heeft en weet hoe het is. ​Ik wist zeker dat ik hiermee op een heel nieuw en fijn spoor terecht gekomen was. Het voelt goed.

samensterkpinAan de telefoon net, toen ik dat bericht kreeg, hoor ik mezelf zeggen dat ik ook al heb nagedacht over na de tocht. Het project school en opleiding spreekt me heel erg aan. Omdat ik daar zelf ben vastgelopen tijdens mijn HBO, én omdat ik bezig was met een opleiding tot jeugdwerker. In die jeugd gaat het vaak al heel erg mis. Waar ik tijdens de opleiding nog dacht dat ik niet veel kon betekenen als welzijnswerker, daar werd me tijdens de bijeenkomst een nieuw gezichtspunt aangereikt: elk golfje dat je veroorzaakt in het water, is er één.

​Al mijmerend onderweg naar de winkel, raak ik ontroerd. Overweldigd door wat er allemaal gebeurt. Ik heb mijn geploeter jarenlang verborgen gehouden. Om te voorkomen dat het tegen me zou gaan werken. Ondertussen voelde ik me een mislukkeling in alles.

Sinds ik mijn syndroom en dwang omarm als iets wat bij me hoort en dat maar gewoon laat zien, gebeuren er de mooiste dingen. Zoetjesaan trek ik de conclusie dat ik mezelf met geheimhouding tekort deed en impliciet mezelf de boodschap gaf dat delen van mij er eigenlijk niet mochten zijn. Het mislukkeling zijn lag niet in de stoornis maar in het zelfstigma. Dat ik het verborgen moest houden werkte dus veel meer tegen me, dan ik in de gaten had.

​En er gebeuren echt de mooiste dingen. Lees hier verder en ontdek de route die Carry in gedachten heeft.

We zullen hier regelmatig blogs van Carry over de mensen die ze ontmoet en de dingen die ze meemaakt delen.